خانه نامه بدهيد RSS Feed   [an error occurred while processing this directive]     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌نگار Friday, January 18 از ره نرسيده چند نفر دوست پيدا كردم! وبلاگم را با دلتنگي ام براي رضا قاسمي آغازكردم و آنگاه ديدم كه هموطن ديگري (آكل و كاكل) نيز دلش براي الواح شيشه‏اي رضا تنگ شده‏است. اما دل من نه تنها براي الواح رضا تنگ شده بلكه براي خانه‏مان در شاهرود و پادگان‏مان در چهل‏دختر و تمام آن سربازان و گروهبان‏ها و سركاراستوارها و افسران و سرهنگان نيز تنگ شده‏است! حتي براي تيمسار بهرامي كه حكم بازداشت مرا به خاطر يك شب سرمستي در باشگاه افسران صادركرد! اين آكل و كاكل مرا بدجوري نوستالژيك كرد! ياد شيراز هم افتادم كه در مركز پياده‏اش خدمت وظيفه مي‏كردم و آخر هفته‏ها در پارك هتل ماجراها داشتم! با داشي هم همانجا آشنا شدم. داش آكل را نمي‏گويم. احمد رضوي را مي‏گويم. آكل يا كاكل نوشته‏است كه دل مرد پيراهن زنانه نيست كه تنگ شود! اما من دلم براي يك پراهن زنانه هم تنگ مي‏شود كه در كوچه برلين تهران پشت ويترين آويزان بود! دل كه تنگ مي‏شود زن و مرد حاليش نمي‏شود داداش! به قول داشي ـ منظورم داش آكل است ـ مرد كه غم داره، يه كوه درد داره! اين را بهروز وثوقي خيلي خوب مي‏داند. در همين چند قدمي شهري كه زندگي مي‏كنم زندگي مي‏كند و ما گاه دوره مي‏كنيم شب را و روز را هنوز را و هميشه را ... مرد كه غم داره .... گربه فقط يك مكمل است. مانند يك جرعه باده (نه به اين خوشخوراكي البته!!) يك شب درااااااااااااااااااااز غربت، يك لوح شيشه‏اي كامپيوتر در هجوم جنون‏آساي خاطرات ... اينجا فقط يك گربه است كه مي‏تواند مانند عزازيل مرشد و مارگريتا روي كي برد يا تخته كليد بجهد و خاطرات را مهار كند. سگ ولگرد هدايت و گربه‏ي آندره‌‌ مالرو و رخش رستم و اسب چوبك و موش‌هاي اشتاين‏بك و حشره‌ي كافكا و همه و همه مكمل يك تصويرند. تصوير تنهايي يك انسان. همين! ××× راستي هنوز چم و خم اين وبلاگ لامسب را ياد نگرفته‏ام. امروز بنا به خواهش من دوستان ايران امروز يك بغل نوشته‏ها مرا برايم روانه‏ كردند كه در وبلاگم بگذارم. اما اين حسين درخشان كه ناگهان غيبش مي‏زند و ددري مي‎رود يا اين كه به كار گل‏اش مي‏چسبد، چگونه مي‏توانم فريادرسي بيابم؟ بنابراين هنوز اول عشق است! اگر وبلاگ‏هاي برگزيده و غيره ندارم بايد دوستان ببخشايندم! 10:15 PM