خانه نامه بدهيد RSS Feed   [an error occurred while processing this directive]     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌نگار Tuesday, February 12 ياس و داس ديشب تمام شب ياس و داس فرج سركوهى را مىخواندم. آخرهاى شب كه سپيده مىزد فقط مىخواستم بگريم. بگريم براى نسل سوخته و خاكستر شده اى كه نسل ما باشد. فرج درد و رنج مجسم است. در رژيم پيشين هشت سال دربند بوده و در اين نظام هم خورد و خمير و مچاله و تحقير شده و بارها و بارها مرگ را تجربه كرده است. بيچاره فرج! بيچاره نسل ما! فرج كتاب و مقاله هاى زيادى دارد ولى با يك نامه يا رنج نامهء هشت صفحه اى وارد تاريخ شد. در اين كتاب قضاوت هاى شتاب زده بسيارى دارد. من چون خود شاهد بودم اين خطوط را مىنويسم. مسعود بهنود براى آزادى فرج خيلى مايه گذاشت و شبى كه براى آزادى فرج مهمانى داد من هم اتفاقا در آن مهمانى بودم. فرج در آن شب نسبت به بهنود بسيار حق شناس بود. حالا حيرت مىكنم كه چگونه يار و همكار قديمىاش را اين چنين لگدمال مىكند! اما مىتوان فرج را بخشيد و من مطمئن هستم كه بهنود هم چنين خواهد كرد. با علو طبعى كه در او سراغ دارم. ديگران هم هستند كه در اين كتاب مورد جفا واقع شده اند و مورد داورى فرج قرار گرفته اند. دوستان و همكارانش را مىگويم نه بازجوهايش را. اما دو چهره تابناك در اين كتاب مىتابند: خانم سيمين دانشور و زنده ياد هوشنگ گلشيرى. در سپيده دمان مىگريستم كه چرا .... چرا نسل من اين چنين درب و داغون شده و سوخته و خاكستر شده. ما منتظر كتاب هاى بعدى فرج هستيم كه دانشوروار و گلشيرىوار بنويسد! 12:22 AM