خانه نامه بدهيد RSS Feed   [an error occurred while processing this directive]     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌نگار Friday, February 15 نام بعضى نفرات ... نام بعضى چيزها ... چنين گفت نيما! نام بعضى نفرات روشنم مىدارند! نام اسماعيل، ابراهيم، يونس، يوسف، يحيى و چند نام ديگر! بارها آرزو كرده ام كه رمانى بنوييم با قهرمانانى كه با اين نام ها خوانده مىشوند! بعدها ديدم كه يك نفر اين رمان را نوشت. نه رمانى كه من مىخواستم يا مىخواهم بنويسم! شهريار مندنىپور را مىگويم كه رمان دل و دلدادگى را با اين قهرمانان خلق كرد! سال ها پيش هم ياشار و آيدين و سولماز براى من نام "بعضى نفرات" بودند. هنوز هم هستند! نام خواهرم سولماز است و نام برادرم آيدين و نام شهرم سراب در دامنهء سبلان يا ساوالان. نام ها گاه زيبا مىشوند. تلنگر مىزنند. بالزام يعنى عرق، عرق يعنى مراغه، مراغه يعنى دنديل، دنديل يعنى ساعدى، ساعدى يعنى كابوس يا رويا.....روياى يك شب برفى با مش قربون و بهزاد و ميرصالح و ... عيسى خان باربد. عيسى خان يعنى تار، تار يعنى همايون و همايون يعنى اشك، گريه، غم، اندوه،.... كوكوسبزى مرا به ياد مادرم مىاندازد. دلمه هم هم چنان! شامى يعى ماه رمضان. يعنى پدرى كه نازنين بود و عطر شامى را دوست داشت ولى نمىخواست كه از خانهء ما عطر شامى بلند شود. من كه مورتوز بودم بايد به فرمان پدر مىرفتم و شامىهاى لاى نان لواش پيچيده را دم در خانهء همسايگان بىشامى مىگذاشتم و در مىزدم و فرار مىكردم. پدر نمىخواست كه همسايهء بى شامى روز بعد از بى شام و بى شامى بودنش شرمنده شود. پدرم مصطفى بود. حاج مصطفى. من مورتوز بودم. حالا مرتضى هستم. حاجى مورتوز! آخر دوبار به مكه رفته ام و مادرم تنها كسى است كه مرا حاجى مورتوز مىنامد! اين چنين بار آمدم در سراب در دامنهء ساوالان! از اسماعيل مىگفتم.... از اسماعيل نورىعلاء بايد بگويم كه پيامى برايم روانه كرده است. پيام اش را نتوانستم بخوانم. ده ها علامت سئوال و مربع و مستطيل بود. اما احساس كردم كه عطر شامى مىدهد در افطار. عطر دوستى مىدهد. من نخستين شعرم را براى شاملوى خوشه فرستادم. شاملو در صفحهء پاسخ به خوانندگان نام مرا هم نوشت. با اندكى نصيحت و غيره .... كه شعر چيست و شاعر كيست و واژه يعنى چه و چه و چه و چه ... چه زيبا بود شاملو! آنگاه فردوسي و پهلوان بود و اسماعيل نورىعلاء و موج نو و جزوه شعر و شعر و شعر و شعر. شاعران پيامبران بودند و پيام آوران! شاملو بزرگ بود و احمد اللهيارى بود و خسرو گلسرخى و ستار لقائى و م.ع. سپانلو و م. اميد و خواهران مساعد و على باباچاهى و منوچهر آتشي و براهنى و نادر پور و فروغ و .... كافه فيروز و ريويرا و ميخانهء جليل و ........ نام بعضي نفرات روشنم مىدارند! آهاى اسماعيل نورى علاء! روشنم كردى! 11:58 PM