خانه نامه بدهيد RSS Feed   [an error occurred while processing this directive]     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌نگار Thursday, February 7 كاينجا غريب مانده پراكنده خاطريست ... نمىدانم چرا اين روزها به ياد سياوش كسرائى افتاده ام. شايد پراكنده خاطرم! آخرين ديدارمان را در مسكو كه روى نوار ويديو ثبت شده مرور مىكنم. او در آن شب سفيد و برفى بسيار سخن گفت و بيشتر از دلتنگىهاش. دلش براى وطن مىتپيد و نمىتوانست غربت را تاب بياورد. دل خوشى از حزب نداشت ولى به صراحت نمىگفت! شعرى خواند كه در آخر همين يادداشت خواهم آورد. اين شعر را از روى همان نوار پياده كرده ام. باز به سراغ كتاب روزها در راه شاهرخ مسكوب مىروم تا حرف و حديثش را از رفيق ايام حزبى اش واگويم. چند خطى تايپ مىكنم ولى دلم رضا نمىدهد. Cut مىكنم! (علاقمندان مىتوانند به ص 686 كتاب روزها در راه از انتشارات خاوران پاريس مراجعه كنند.) كسرائى در اين شعر وطن را از اين سوى خزر تماشا مىكند. مىگفت سال از آنسو در حسرت "بهشت" اين سو بوديم و حالا از دوزخ تبعيد آنسو را تماشا مىكنيم! دلتنگ و تلخكام. (... در هنگام تايپ اين شعر به ياد دوست نو يافته ع. قنبرى مىافتم. بخشى از اين شعر را پشت خط تلفن از راه دور برايش خواندم. حالا تقديمش مىكنم.) از اين سو با خزر دريا دوباره ديدمت، افسوس بى نفس پوشانده چشم سبز در زير خار و خس دامن كشان به هجرت بيرون زدسترس دريا دوباره دمت آرام و بىكران دلتنگ و تلخكام در جامهء كبود سرا پا نگاه ابريست چشم تو ابريست روى تو تا ژرفناى خاطر تو ابريست خورشيد گوئيا در عمق آبهاى تو مدفونست اما به هر دمى كه چو ساليست در گذر من افتاب طالع من آسمان سبز تو را مىكنم هوس موجت كجاست تا به شكن هاى كاكلش عطرى ز خاك و خانهء خود جست و جو كنم. موجت كجاست تا كه پياپى به صدق دل بر ساكنان ساحل ديگر همراه او كنم كاينجا غريب مانده پراكنده خاطريست دلبستهء شما و به اميد هيچكس دريا متاب روى با من سخن بگوى! تو مادر منى و به محبت مرا ببوى! گرد غريبى از سر رخسار من بشوى! دريا مرا دوباره بگير و بكن زجاى بگذار همچو موج، بار دگر ز دامن تو سر در بياورم در تند خيز حادثه فانوس بركشم دستى به دادخواهى دلها درآورم دريا ممان مرا و مخواه همچنين هوس در پشت سر مخاطره، در پيش روى هلاك مرغ هوا گرفته و پا بستگى به خاك بر اشتياق جان سدى ز پيش و پس اما تو اى تپنده به خود تازه كن نفس! بشكف دگرباره گل رستخيز باش! با صد هزار شاخهء فرياد سر برآر! مرغ بلند باد طوفان در قفس 1994 باكو 12:24 AM