خانه نامه بدهيد RSS Feed   [an error occurred while processing this directive]     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌نگار Thursday, March 28 وحشت بزرگ معمولا دوران دهشت بار استالين را دوران وحشت بزرگ مىنامند. اما در آخرين شماره نيويوركر مقاله اى هست به نام "وحشت بزرگ" پيرامون قتل عام مردم حلبچه كردستان عراق توسط صدام حسين. نويسنده اين مقاله با گزارشگر مشهور راديو NPR خانم ترى گروس مصاحبه مفصل و جالبى داشت كه به معناى واقعى كلمه خواب را در چشم ترم شكست! رفته بودم بخوابم كه نشد. گفتم اين چند كلمه را بنويسم و سپس اصل مقاله را پيدا كرده و برايتان بازگو كنم. ماجراى بمباران شيميايى حلبچه البته بسيار مشهور است ولى متاسفانه جهانيان كمتر بهش پرداختند. شايد چون خبرش را جمهورى اسلامى ايران به جهانيان اعلام كرد كه در حال جنگ با عراق بود و در زمينه هاى نقض حقوق بشر و غيره هم كارنامه درخشانى نداشت. نويسنده مقاله پس از دوزاده سال به كردستان عراق مىرود و با بازماندگان فاجعه به صحبت مىنشيند و يكى از دردناك ترين و هولناك كشتارهاى عام را بازگو مىكند. صدام براى اين كه از مردم كرد اين شهر هشتاد هزار نفرى زهر چشم بگيرد با گاز خردل به كشتار مردم اين شهر پرداخت. اهالى اين شهر در جنگ ايران و عراق مخالفت خود را با رژيم بعثى عراق به نمايش گذاشته بودند و هنگامى كه نيروهاى ايران اين شهر را اشغال كرده بودند، مردم به استقبال نيروهاى ايرانى رفته بودند. بنا به شهادت خانم نسرين كه يكى از بازماندگان اين جنايت بزرگ است، هلى كوپتر را بر فراز حلبچه ظاهر شدند و بمب هاى گازى را بر روى شهر منفجر كردند. مردم طبق معمول به زير زمين ها پناه بردند غافل از اين كه اين گاز در لايه هاى پايينى نشت مىكند. در همان چند دقيقه اول بچه ها و سالمندان دچار تهوع شدند و چشمانشان سياهى رفت و اغلب كور شدند. حيوانات هم همچنان. نسرين موفق شده بود كه از زير زمين بيرون آمده و به خارج شهر فرار كند. پس از ماجراهاى زياد خودش را به ايران مىرساند و با دوا و درمان كورى اش پس از بيست روز درمان مىشود. اما دو سال بعد كه بچه اى به دنيا مىآورد نوزاد قلبش سوراخ بوده و آنا مىميرد. ... ... بايد فردا بروم و مجله نيويوركر را به دست آورم و بيشتر بنويسم. واى كه بشر گاه چه سنگدل و بيرحم مىشود! من حيوانات را دوست دارم و نمىخواهم بنويسم حيوان صفت مىشود. 1:19 AM