خانه نامه بدهيد RSS Feed   [an error occurred while processing this directive]     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌نگار Friday, May 31 اگر ايران در جام جهانى بود! ديشب يا در حقيقت امروز صبح، صبح خيلى زود كه با هزار زحمت و با كمك ساعت شماطه دار در ساعت 4 بامداد بيدار شدم بازى جالب سنگال و فرانسه را تماشا كردم. كانالى مكزيكى نشان اش مىداد و من هم اسپانيولى بلد نيستم. هرچند اين زبان را بهتر از ژاپنى و كره اى مىفهمم! سنگال يك گل به قهرمان جام جهانى زد. حيرت آور بود... اگر ايران در جام بود و يك گل به تيم قدرى مانند فرانسه مىزد، چه ها كه اتفاق نمىافتاد! در ايران جشنواره به راه مىافتاد و دختر و پسر در خيابان ها مىرقصيدند و جام هاى شراب خانگى محتسب خورده بالا مىرفت و كشور غمناك ما جان مىگرفت و زنده مىشد و ترنم موسيقى و در كوچه و خيابان ها جارى مىشد .... شايد پاسداران هم در شادى مردم شركت مىكردند و روحانيون يواشكى بى عبا و عمامه به مردم مىپيوستند! باز از آنان مىشدند و يك لحظه ماشين هاى ضد گلوله و محافظان را از ياد مىبردند. گمان نمىكنم كسى در چنين شبى مقامى را ترور مىكرد! شايد عشق هم مانند لبخند شكفته مىشد و مهربانى باران مىشد و مىباريد .... **** مىگويند كه در بازى هاى حساس ايران و بحرين و قطر و عربستان سعودى، مخصوصا بچه هاى ما را با اعصاب درب و داغون به ميدان فرستاده بودند و شب هم حليم و بادمجان و شايد هم كافور به خوردشان داده بودند! اگر سعيد امامى زنده بود اين ها را باور مىكردم. اما گويا همپالكى هايش زنده اند و ادامه مىدهند راهش را ..... بدن آش و لاش شده، وحيد صادقى را كه ديديد! شايد يك روز على دايى لب به سخن بگشايد .... شايد يك روز زخم حقارت هامان سر باز كنند و به حقارت هامان بگرييم! آن چند باخت ما فقط باخت نبود. تحقير بود. تحقير يك ملت! در كشورى كه شادى و رنگ و پايكوبى قدغن است و مردم به صورت يك مشت بله فرمان گوى چاپلوس و معتاد و عملى و بيكار و بيعار در بيايند البته بايد در انظار چنين تحقيرهايى بود! 7:33 PM