خانه نامه بدهيد RSS Feed   [an error occurred while processing this directive]     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌نگار Sunday, June 16 ايران كشور غريبى ست. نه؟ يك نيم نگاه كوتاه و گذرا به رويدادهاى گوشه و كنار دنيا، غريبى و غرابت و نكبت و ذليلى و انزواى ايران را خيلى خوب به نمايش مىگذارد. لويه جرگه افغانستان را ببينيد و آن را مقايسه كنيد با مجلس شوراى اسلامى ايران. يك نيم نگاه كوتاه كافىست كه دريابيم در لويه جرگه به نسبت، نمايندگان واقعى مردم شركت دارند. مردان كراواتى در كنار ريش سفيدان سنتى و زنان روسرى به سر كه اصالت دارند. دست كم اجبار چادر به سر كردن ندارند. پس زنده باد افغانستان! تازه "آقايان" و قاطبه شهروندان ايرانيان آريايى تبار "افاغنه" را تحقير هم مىكنند! اين حضرات عظام روزگارى آن حكمتيار روباه صفت را "پروار" كرده و برايش انواع اقسام مائده هاى دنيوى و اخروى را فراهم آوردند كه البته آخر سر تخم توزرد از آب درآمد و توسط امدادهاى غيبى غيبت كرد! حكتيار بدترين و سوخته كارت ممكن در افغانستان بود كه حضرات با آن بازى كردند و البته باختند. *** ايران كشور غريبىست. منزوى، بدبخت، بيچاره و اسير. بخش اعظم شهروندان اصلا به حساب نمىآيند. يعنى نه مىتوانند انتخاب شوند و نه آزادانه انتخاب كنند. حتى مسلمانان غير شيعه اش شهروند درجه دو به حساب مىآيند. بهايى هاش كه هيچ! دگرانديش هاش كه زندان اند. بيشترين زندانى روزنامه نگار را هم ما دارا هستيم. گاهى هم سر مىبرند و زبان از حلقوم درمىآورند! كشور غريبى داريم. نه؟ *** امشب بازى بسيار زيبا و ديدنى سنگال و سوئد را تماشا كردم كه سنگال با يك گل طلايى سوئد را حذف كرد. در تمام لحظاب بازى به فكر بچه هاى خودمان بودم. بچه هاى ما نمىتوانند اگر دل شان خواست پس از بازى و دو ساعت عرق ريزى يك آبجو تگرى بنوشند، نمىتوانند. نمىتوانند دوست دخترشان را به استاديوم بياورند. در ايران عزيزمان حتى مادرها و خواهرها نيز حق ندارند به تماشاى بازى فرزندان دلبندشان به استاديوم بيايند ... حالا بگذريم كه بچه هاى ما اگر دل شان خواست نمىتوانند گوشواره به گوش كنند يا موهاشان را آرايش دلخواه بكنند. تازه شب پيش از مسابقه هم بايد اندكى دعاى كميل و غيره انجام بدهند و به خاطر نداشتن ريش مورد تحقير مقامات قرار گيرند! باخت سهم ماست! امشب بچه هاى تيم سنگال پس از برد در ميدان رقصيدند. رقصى چنين ميانه ى ميدان! اگر بچه هاى ما اين "حركات موزن" را مىكردند يا خداى نكرده پيراهن خود را در مىآوردند ...... واى چه مىشد؟ حالا شما حساب كنيد ضربه هاى شلاق را! ..... برويم هدايت بخوانيم كه خوش گفت: كشورى داريم مانند ...... حالا اگه گفتيد مانند چى؟ 2:33 AM