خانه نامه بدهيد RSS Feed   [an error occurred while processing this directive]     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌نگار Sunday, June 2 كوچ! امروز به خانه تازه ام نقل مكان كردم. كوچى ديگر ، اما اين بار سايبر كوچ!! از بلاگ سپات به يك سايت شخصي! انگارى كه يك خانه تازه خريده ام و مستقل شده ام! اولين كوچ من از سراب به تبريز بود. كلاس ششم متوسطه را در تبريز بودم. در دبيرستان بزرگمهر. آن كوچ پر دردترين كوچ زندگى من بود. آن چنان احساس تنهايى و افسردگى مىكردم كه مپرس! سال ها پيش از آن از خانه اى به خانه اى ديگر در همان سراب كوچ كرديم. مادرم شب و روز مىگريست! نمىتوانست دورى از محله قديمى و همسايگان مالوف را تاب بياورد. پس از تبريز مدتى به تهران كوچ كردم. اين بار احساس غم و افسردگى نداشتم. در ايام سربازى كه در پادگان فرح آباد بودم باز آن غم جانكاه به سراغم آمد. درست مانند دوران كوتاهى كه زندان بودم. از فرح آباد به مركز پياده شيراز منتقل شدم. در شيراز خوش مىگذشت! اما يك سال و نيم پايان خدمتم در شاهرود و چهل دختر سرشار از احساس دوگانه رنج و شادى بود. از يك سو دوستانى پيدا كردم مثل گل. و از سوى ديگر براى تهران و يارى كه در آنجا داشتم بىتابى مىكردم. رضا قاسمى محصول آن دوران است و دوست خوبى كه از ميان ما رفت. احمد رضوى را مىگويم كه هنوز داغش بر دلم نشسته است. پس از خدمت سربازى (كه ستوان دوم وظيفه بودم) مدتى ولو بودم در تهران و تجربه مىكردم آرامش قبل از توفان انقلاب را. ديدن دختران ساه پوشى كه حتى در خيابان هاى شمال تهران شمارشان افزون مىشد، مرا غمگين مىكرد. ترس ارمنيان مىفروش از اين توفان مذهبى اى كه در راه بود .... ترس دوستان يهودى و بهايى .... خيلى داشتند مىرفتند. شهر داشت يك نواخت مىشد! در همان گير و دار يك كار عالى پيدا كردم و براى ديدن دوره اى به استكهلم رفتم. شش ماه آزگار انقلاب ايران از راديوى موج كوتاه پىگرفتم و آخر سر نتوانستم دورى از هيجان انقلاب را تاب بياورم و بازگشتم به كوچه و خيابان هاى تب دار تهران و تبريز. چه بيگانه مىنمود شهر و ديار من! انقلاب شد. جنگ شد. بيكار شدم. مدتى دست فروشى كردم. مدتى براى خبرنگارهاى سوئدى و انگليسى مترجم و راهنما شدم. با شاملو و پاشايى آشنا شدم. .... و سرانجام به فرانسه رفتم. كوچى ديگر. در طبقه ششم ساختمانى بى آسانسور منزل گرفتم. غم غربت آزارم مىداد. پس از دو سال به آمريكا كوچ كردم. هفده سال مثل برق گذشت! جوانىام برباد رفت! موهايم سفيد شد. ناگهان ديدم كه پنجاه هم آمد و رفت و من اكنون در آستانه ى پنجاه و يكمين هستم و دوره مىكنم روز را، شب را، هنوز را، هميشه را ....... 1:46 PM