خانه نامه بدهيد RSS Feed   [an error occurred while processing this directive]     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌نگار Wednesday, July 31 سفرنامه نيويورك! باز آمدم، باز آمدم! باز آمدم، باز آمدم، از پيش آن يار آمدم در من نگر! در من نگر! بهر تو غمخوار آمدم شاد آمدم، شاد آمدم، از جمله آزاد آمدم چندين هزاران سال شد تا من بگفتار آمدم ..... باز آمدم. سفر كوتاه بود. اما ديدم نشانه هاى آن جهل و جنون و جنايت جانيانى كه جان بركف جان مىستانند تا در جهانى ديگر شايد با جانانى باشند و با جان هايى درهم آميزند! نيويورك هنوز از زخم آن نوزده اعرابى شيفته ى بن لادن و بهشت و حورى و غلمان آن جهانى زخمى است! سه هزار و اندى كشته شدند و هزار و پانصد و اندى بچه يتيم كه در آن روز نحس يازده سپتامبر به اميد پدر و مادرشان در مدارس به انتظار ماندند و ماندند و .... بن لادن بعدها اين پيروزى بزرگ را به تمام مسلمانان جهان تبريك گفت. آقاى خاتمى اين جنايت را محكوم كرد و گروهى در تهران براى قربانيان اين فاجعه شمع روشن كردند و در عين حال در نماز جمعه هاى رسمى، نمازگزاران رسمى شعار مرگ بر آمريكا يادشان نرفت .... نيويورك ديگر آن نيويورك پيشين نبود كه چهار سال پيش تركش كرده بودم. مىگويند در آن ايام فاجعه تا شعاع چند صد مترى برج هاى تجارت جهانى چند سانتيمتر خاك روى همه چيز نشسته بود. آن خاك ها در حال حاضر تكانده شده اند ولى غبار غم و اندوه در سيماى شهر باقى ست و سال ها باقى خواهد ماند. **** روزگاري سهراب سپهرى در اين شهر بود و با يك تكه ابر كه روى دوش اش مىنشست حال مىكرد و اصلا درخت و پرنده را نمىديد. آهن مىديد و آسمانخراش! اما من آهن و احساس ديدم. پرنده و گل و گياه هم فراوان است. چشم ها را بايد شست! طور ديگر بايد ديد! **** در نيويورك مىتوان ساعت ها قدم زد. (گرما بگذارد اگر) غذاى روح و جسم در هر چند قدم مهيا است. شهر پر است از موزه و گالرى و رستوران. ساختمان ها هم آيتى هستند بلند بالا و ستبر و زيبا. در اين شهر نمىتوان سر به زير راه رفت. انسان سربلند مىشود در اين شهر كه امتداد نگاه همه اش رو به بالاست. در موزه گوگنهايم مكان نمايش آثار امپرسيونيست ها، فيلمى هم از شيرين نشاط مرتب نمايش داده مىشود. فيلمى به نام گذرگاه كه فقط بايد تماشا كرد و تماشا كرد و تماشا كرد. در سالن نمايش اين فيلم كوتاه، مردم روى زمين مىنشينند و تماشا مىكنند تصاوير ناب شيرين نشاط را. شيرين در اين فيلم هم زنان و مردانى را نشان مىدهد كه در دايره سرگردانند. مردان جنازه حمل مىكنند و زنان زمين مىكنند با انگشتان و ناخن هاشان و زنجموزه مىكشند و دختر بچه اى با سنگپاره ها دايره را كامل مىكند. در لحظه به لحظه ى اين فيلم هم مانند تمام فيلم هاى شيرين سنت هاى اسلامى و حجاب و خشم و نا اميدى و از هم گسيختگى موج مىزند و موج آبى دريا نيز موج مىزند و لايه هاى كويري نيز موج مىزند و شعله هاى آتش نيز موج مىزند تا بسوزاند .... بايد پيرامون شيرين نشاط و كارهايش بيشتر بنويسم! **** هوا هم بس ناجوانمردانه داغ بود و شرجى! در نيويورك در هر چند قدم يك مغازه همه كاره وجود دارد كه قاچ هاى هندوانه را بريده بر روى تلى از يخ گذاشته شده و آماده گاز زدن! خنك و شيرين و سرخ و طرد! در عمرم آن قدر هندوانه نخورده بودم! نيويورك شهر رستوران است. دو رستوران ايرانى هم در اين شهر است كه دوميش پرسپوليس است. الحق چلوكباب اش خوردن داشت در زير پوستر بزرگ بازيكنان تيم پرسپوليس. يك دست ( پرس) چلوكباب فرد اعلا نوش جان شد. جاى دوستان خالى! **** از نيويورك با دست پر آمده ام. فيلم هايى ديدم از شجاع آذرى يار و همكار دايمى شيرين نشاط كه موقعش پيرامون شان مفصل خواهم نوشت. نيز در نيويوركر مطلب جالبى خواندم از تنهايى ديويد بلفيد همان قاتل و تروريست آمريكايى در تهران كه در فيلم قندهار محسن مخملباف نقش طبيب صاحب را بازى كرد. شايد پيرامون اين مطلب فردا مفصل بنويسم. فعلا اگر به آرشيو من سر بزنيد و معماى مخملباف را بخوانيد شايد بخشى از معماى ديويد بلفيليد هم برايتان حل شود! 12:17 AM