خانه نامه بدهيد RSS Feed   [an error occurred while processing this directive]     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌نگار Sunday, August 4 سفرنامه شيندخت من سفر و سفرنامه نويسى را بسيار دوست دارم و دو سه كتاب و ده ها مقاله در اين باب دارم. امروز سفرنامه شيندخت را خواندم و حقيقتش اندكى دلم گرفت! نه اينكه او مادر بزرگ خوبش را از دست داده ( كه تسليت مىگويم) يا آن با آن همه ماجراى تلخ و شيرين مواجه شده، بلكه ياد وطن افتادم. در مقدمه سفرنامه ام به ايران نوشتم: روزگارى ما در وطن زندگى و حالا اين وطن است كه در درون ما زندگى مىكند. مىدانم در اين خطه كه من هستم همه چيز بسيار زيباتر از وطن است. اما ريشه آدمى هم در خاك است! خاكى كه با خيام و حافظ و سعدى و ... عجين شده و خون پدران ما آبيارى كرده اين خاك را ...... و با نفس مادر و خواهر و برادر و دوست و رفيق عطرآگين شده هوايش ...... شيندخت قرار بود از سراب من عبور كند و به ياد من بود كه از بد حادثه نتوانست. بايد مىرفت .... آنجا با مادر و خواهرم آشنا مىشد! به كوه هاى سبلان و بزگوش سلام مىداد و از عطر عسل و خيار و كره و ماست سراب سرمست مىشد! سال ديگر انشاءالله! 5:03 PM