امروز كه ايران امروز را مرور مىكردم ناگهان به ذهنم خطور كرد كه در كشور ما چه مسائلى هست. در حال حاضر بزرگ ترين مسئله كشور ما اختيارات قانونى رئيس جمهور هست كه پس از 5 سال و دو انتخابات فراگير و به دست آوردن راى اكثريت مطلق راى دهندگان، هنوز مسئله هست. آن هم چه مسئله ى بزرگى! بيچاره رئيس جمهور منتخب براى باز پس گيرى اختيارات قانونى اش نخست بايد به خدمت رهبر برسد و كسب تكليف كند و آنگاه يك مصاحبه ى مطبوعاتى پر سر و صدا انجام دهد و از رنج ها و مرارت ها و مصائب خود بگويد و تازه نويد بدهد كه بزودى لايجه اى تقديم مجلس خواهد كرد كه اختيارات قانونى اش را (كه 24 سال پيش تصويب شده و در قانون اساسى هم آمده است)، به راى نمايندگان بگذارد و اگر همه چيز بر وفق مراد پيش رفت فقط مىماند راى شوراى نگهبان كه تصويب كند يا مردود. نمىدانم مجمع تشخيص مصلحت هم بايد اين لايحه را تصويب نمايد يا خير! در هر حال اگر اختيارات قانونى ايشان تصويب بشود چه اتفاق مىافتد؟ معلوم نيست. آيا ايشان مىتواند قوه قضاييه را وادار به اجراى قانون اساسى نمايد؟ كه مثلا روزنامه ها فله اى تعطيل نكنند و روزنامه نگاران را به بند نكشند و محاكمات با حضور وكيل و هيات منصفه باشد و اصل بر برائت باشد و .....؟ يا اين كه مانند هميشه از جدايى سه قوه سخن خواهند گفت ... صدا و سيما چى؟ روزنامه كيهان چى؟ دو ارگانى كه خيلى راحت مىتوانند دگرانديشان به لجن بكشند.... *** حالا مسائل ديگر را به وقت ديگر موكول مىكنم. روحانيون به "مسئله" خيلى علاقه دارند و حالا هم كشورى داريم پر از مسئله. انشاءالله كه اين مسائل در پانصد سال آينده حل شوند. آمين! 12:19 AM