خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Thursday, October 10 پيرامون احضار پيام فضلى نژاد به اداره اماكن ... سال ها پيش بود. سى سال پيش شايد. ( و چه سريع سپرى مى شود اين سىسال ها!) تازه از زندان تبريز آزاد شده بودم و برادر كوچكم را تازه دستگير كرده بودند كه رئيس اداره حفاظت دانشگاه يك روز مرا خواست و گفت كه بايد در روز فلان ساعت 8 صبح به اداره ساواك بروم كه اتفاقا اطراف دانشگاه بود و دانشجوها هميشه سعى مىكردند از آن ور خيابان كه ساختمان ساواك بود عبور نكنند. چند روزى وقت داشتم. وقت براى ترس و هراس و افسردگى و بازهم ترس و ترس و ترس. تازه بيست سالم شده بود و سال اول دانشگاه بودم و سه چهار ماه ساواك و زندان را تازه سپرى كردم و كلىاطلاعات كشف نشده و نا گفته وجود داشت كه مانند بهروز دهقانى اره اره ام كنند يا مانند بهزاد پشم بيضه ام را بسوزانند و يا مانند بهروز ناخن ام را بكشند... در آن چند روز از سايه ام نيز مىترسيدم. ساعت ها در خيابان ها قدم مىزدم و آخر سر سر از ميخانه ىممتاز در مىآوردم و هى مىخوردم و هى مىخوردم و خود را به آن لحظه هاى نه خوب و نه عالى و خالى مىسپردم. به هيچكس نگفته بودم كه احضار شده ام. يعنى حق نداشتم بگويم. روى اين نكته تاكيد شده بود. تا سرانجام روز موعود فرارسيد و من وجود مچاله شده ام را به آقايان سپردم كه بكوبندم و تحقيرم كنند و ... يك روز را به درازاى يك قرن در آن اداره منحوس سپرى كردم و آخر سر كتك خورده و تحقير شده بيرون آمدم تا خود را به به اولين ميخانه سر راه برسانم و در تنهايى صد سال پير شوم. انقلاب كه شد آن اداره منحوس به دست مردم افتاد و كارمندانش در بدر شدند و برخى طعمه مرگ شدند كه البته نبايد مىشدند. اما چندى نگذشت كه به جاى آن اداره چند اداره ديگر به وجود آمدند و به جاى آن كارمندان صدها كارمند ديگر. تاريخ كشورم داشت تكرار مىشد. اين بار ديگر فقط كتاب خواندن و شعر سرودن و احيانا اعلاميه پخش كردن نبود كه اقدام عليه امنيب كشور به حساب مىآيد، چند تار موى زن و چند جرعه شراب و خيلى چيزهاى ديگر هم به سياههء جرم ها اضافه شدند. بنابراين بسيارى رفتن را بر ماندن ترجيح دادند و ميليون ها نفر جلاى وطن كردند. *** سه چهار سال پيش گلشيرى عزيز در آلمان بود و از احضارهاى نويسندگان سخن مىگفت كه نويسندگان ميهن مان را چشم بسته رو به ديوار مىنشاندند و بازجويى مىكردند. او هم همان ترس و هراس را تجربه كرده بود! بسيارى از آن نويسندگان جوان مرگ شدند يا جلاى كردند. من هم كه چند سال پيش در ايران بودم اين تجربه را كردم. در خانه دوستى مهمان بودم كه روزنامه نگار بود و به هتلى احضار شده بود. گذرنامهء مرا هم در فرودگاه ظبط كرده بود و من مجبور بودم هر روز به اداره حراست شايد تلفن بكنم تا ماجراى گذرنامه ام را پيگىي كنم. در آن روز يك پژوى سفيد رنگ جلوى منزل اين دوست بود با يك سرنشين. من بودم و يك آپارتمان خالى و زنگ تلفن كه گهگاه به صدا در مىآمد و كسى صحبت نمىكرد. ناگهان به ياد آن روزهاى منحوس سى سال پيش افتادم و آن ترس و لرز. اما من ديگر آن جوان بيست ساله نبودم و ميخانه اى هم نبود كه خود را در جامى غرق كنم. فقط صداى وحشتناك قلبم بود كه تند مىزد و دردى كه در سينه ام سنگينى مىكرد . داشتم سكته مىكردم كه از خانه زدم بيرون و در خيابان هاى پر ازدحام گم شدم. مى دانستم كه شايد به اين زودى ها ديگر به اين كوچه پس كوچه ها باز نگردم. دلم سخت هواى سانفرانسيسكو را كرده بود. گام مىزدم در سرزمين مادرى كه بيگانه مىنمود و هراسناك. در آرزوى يك جرعه آزادى! 12:42 AM