خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Friday, October 18 خداى خوب و خداى بد خداى خوب و خداى بد بر بالاى كوه با هم روبرو شدند. خداى خوب گفت"روزت به خير، برادر." خداى بد پاسخى نداد. خداى خوب گفت" امروز سر دماغ نيستى." خداى بد گفت"نه، زيرا كه اين روزها غالبا مرا به جاى تو مىگيرند و به نام تو مىخوانند و با من چنان رفتار مىكنند كه انگار من تواُم. اين مرا خوش نمىآيد." خداى خوب گفت"ولى مرا هم به جاى تو گرفته اند و به نام تو خوانده اند." خداى بد به راه افتاد و رفت، دشنام گويان به بلاهت انسان، پادشاه دانا روزگارى در شهر دوردستى به نام ويرانى پادشاهى حكومت مىكرد كه هم توانا بود و هم دانا. مردمان از توانايى اش مىترسيدند و به سبب دانايى اش دوستش مىداشتند. در ميان اين شهر چاهى بود كه آب سرد و زلالى داشت و همه مردم شهر از آن مىنوشيدند، حتى پادشاه و درباريانش; زيرا كه چاه ديگرى نبود. يك شب هنگامى كه همه در خواب بودند، جادوگرى وارد شهر شد و هفت قطره از مايع شگفتى در چاه ريخت و گفت" از اين ساعت به بعد هر كه از اين آب بنوشد ديوانه مىشود." بامداد روز فردا همهء ساكنان شهر، به جز پادشاه و وزيرش از چاه آب نوشيدند و ديوانه شدند، چنان كه جادوگر گفته بود. آن روز مردمان در كوچه هاى باريك و در بازارها كارى نداشتند جز اين كه با هم نجوا كنند" پادشاه ما ديوانه شده است. پادشاه ما و وزيرش عقل شان را از دست داده اند. يقين است كه ما نمىتوانيم به حكومت پادشاه ديوانه تن دردهيم. بايد او را سرنگون كنيم." آن شب پادشاه فرمود تا يك جام زرين از آب چاه پر كنند. وقتى كه جام را آوردند، از آن نوشيد و به وزيرش داد تا او بنوشد. از آن شهر دوردست ويرانى غريو شادمانى برخاست، زيرا كه پادشاه و وزيرش عقل شان را بازيافته بودند. "اين دو نوشته را داشته باشيد تا فردا... من اين روزها در دنياى مولانا و حافظ و اندكى هم جبران خليل جبران غرق شده ام! ديشب ميهمان حافظ بودم و امشب ميهمان جبران خليل. فردا شايد به سهراب سرى بزنم يا سراغ شمس بروم. كسى چه مىداند؟ امشب دوستى زنگ زد و ساعتى از دوستىها سخن گفتيم و از روزگارى كه گاه خوش نيست. باز هم به سراغ خواجه مىروم. چه باك! اى پادشه خوبان، داد از غم تنهايى دل بىتو به جان آمد، وقتست كه باز آئى ... زين دايرهء مينا، خونين جگرم، مى ده! تا حل كنم اين مشكل، در ساغر مينائى 11:26 PM