خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Monday, October 7 چه تلخ است ميهن! وه كه چقدر گرم بود امروز اين سانفرانسيسكو! درجه حرارت به سى و چند سانتيگراد رسيد و من هوس اقيانوس كردم كه تنى به آب زنم در ساحل بيكرز بيچ. اين ساحل چند روزى در سال حال و هواى ديگرى پيدا مىكند و چون متعلق به دولت فدرال آمريكاست بنابراين از قوانين ايالتى يا شهرى پيروى نمىكند. يعنى اين كه مىتوان برهنه شد و لخت مادرزاد روى ماسه ها راه رفت و اندام هاى طلايى يا به تعبير گوگن طلاى اندام ها را تماشا كرد. زيباست رهايى! زيباست آزادى و زيباست تن به گرماى آفتاب سپردن و سير كردن در خيال و انديشه و دريافتن حال و آن. اما خارهايى هم هستند كه خاطره را مىخراشند ..... همين چند روز پيش بود كه بانوى هنرمندى را به جرم بوسيدن گونه ى جوان كارگردانى _ كه جاى پسرش بود _ به سين جيم كشاندند تهديد كردند و حتى شايد زندانش كنند و ممنوع التصوير و ممنوع الشغل و ... و روزنامه هاى ميهن من كه هيچ نشانى از ميهن ندارند البته، آن بانو را تا حد يك زن بدكاره پايين آوردند و نشان دادند كه هنوز بن لادن و ملاعمر در انديشه هاى اين آقايان منزل كرده اند و به اين زودى ها ميهن ما را رها نخواهند كرد. اين حادثه در يزد اتفاق افتاد كه از زادگاه آقاى خاتمى زياد دور نيست و او كه مثلا واضع گفت و گوىتمدن هاست مانند هميشه چشمانش را مىبندد و مىگذارد كه يك بانوى بزرگ ميهن مان تحقير شود. بانويى كه شايد هم روزى روزگارى با دلى سرشار از اميد به اين سيد راى داده و به هنگام انداختن راي به صندوق اميدوار بود كه شايد انسان ايرانى هم روزى شان و منزلت انسانى پيدا كند. چه دور مىنمايد اين آرزو! وه كه زيبا مىشود غربت گاهى، و چه تلخ مىشود ميهن به هنگامى كه انصار و حزب الله به ميانه مىآيند و در ميدان هاى شهر مردم را به تازيانه مىبندند و به دار مىآويزند و راديو و تلويزيون هاى ميهن تلخ مدام دروغ مىگويند و تحقير مىكنند ... آرى شايد بتوان چشم ها را بست و نديد و نگاه نكرد و فكر نكرد و انديشه نكرد ...... اما بايد چشم ها را شست! اين را سهراب گفت. نه؟ 12:21 AM