خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Sunday, November 10 توضيح مهم!! چشم ها را بايد شست، جور ديگر بايد ديد. مطلبى كه چندى پيش پيرامون ترك زبانان ايران و شمار آنان نوشتم سبب بحث و گفت و گوى بسيارى شد كه مرا بر آن داشت نكاتى را توضيح بدهم. البته شبيه اين توضيح را پيش از اين ها نيز نوشته ام و از آن دسته از خوانندگان اين سطور كه توضيحات من را قبلا ديده اند پوزش مىخواهم. به ويژه اين توضيح را براى آقاى محجوب و آقاى ايرانى و چند نفر ديگر مىنويسم كه لطف كرده برايم پيام فرستاده اند. با سپاس فراوان از تمامى دوستان. من اينم: _ مرتضى نگاهى، ايرانى، ترك زبان، زاده ى سراب آذربايجان ... من عميقا به دموكراسى اعتقاد دارم. در دموكراسى حقوق شهروندى شهروندان مشخص است. در ايران خودمان هم بايد اين حقوق براى تمام شهروندان اعم از شيعه و سنى و يهودى و ارمنى و آسورى و يزيدى و زردشتى و بهايى و ... البته بى دينان و نيز ترك و كرد و بلوچ و تركمن و قشقايى و افغانيانى كه به تابعين ايران درآمده اند يك سان باشد. عقيده دارم كه دين داشتن (به هر دينى) يا ايمان نداشتن (به هيچ آيينى)، نبايد در حقوق شهروندى اشخاص دخالت كند. بنابراين با دين رسمى و زبان رسمى (نه مشترك) و نژاد رسمى مخالفم. دين در حوزه خصوصى افراد قرار دارد. ايمان داشتن يا بى ايمانى را هم نبايد حكومت يا نهادهاى دولتى مشخص كند. _ با آن كه به زبان فارسى عشق مىورزم و بيشترين مطالعات من به اين زبان است و ماهانه دست كم هفت _ هشت كتاب به اين زبان مىخوانم و مطالبم را به اين زبان مىنويسم و بر اين باورم كه اين زبان در طول تاريخ به عنوان زبان مشترك (نه لزوما زبان رسمى) ايرانيان پذيرفته شده است، اما عقيده دارم كه هر قوم و ملت و قبيله و جامعه اى در صورت تمايل بايد مجاز باشند كه زبان مادرى خودشان را ياد بگيرند و ياد بدهند و به آن زبان بنويسند و بخوانند و نشر دهند و فيلم بسازند و برنامه هاى راديويى و تلويزيونى داشته باشند. فرقى هم نمىكند كه شمار اين قوم و قبيله و ملت ( با هر تعريفى كه از اين واژه ها مىشود) نيم درصد باشند يا سى درصد. بنابراين با خودى غير خودى خواندن شهروندان نيز مخالفم و خيلى امور ديگر كه امروزه در وطن مان جريان دارد. _ موافق نيستم كه زبان فارسى زبان جانشين باشد. (جانشين زبان مادرى. يعنى به زور جانشين زبان مادرى كردن). يعنى يك كرد يا يك ترك مثلا در دادگاه هاى ايران بايد بتواند به زبان مادرى خود از خود دفاع كند. امرى كه هم اكنون در آمريكا و تمام كشورهاى دموكراتيك دنيا انجام مىشود. اين وظيفه مقامات است كه براى متهم غير انگليسى زبان (در آمريكا) مترجم تدارك ببيند. قانون اساسى آمريكا حتى زبان رسمى هم ندارد! چون داشتن زبان رسمى حقوق عده اى شهروندان را ضايع مىكند. هرچند زبان مشترك آمريكا و حتى بسيارى از كشورها هم اكنون انگليسى است. _ آرزو دارم كه روزگارى نه تنها در مناطق ترك زبان كشور، بلكه در ساير مناطق نيز زبان هاى گوناگون ايرانى تدريس شود. حتى شده كه به اختيار باشد. اين امر به وحدت ملى كمك مىكند. روياى من براى ايران اين است كه زبان انگليسى به صورت زبان فراملى ايران گردد و زبان هاى فارسى و تركى و كردى و حتى زبان هاى ديگر در مناطق گوناگون تدريس شوند. در مدارس آمريكا دانش آموزان مىتوانند در كنار زبان انگليسى زبان هاى ديگرى نيز مانند فرانسه، آلمانى، اسپانيايى و ... ياد بگيرند. _ من به نژاد خالص آريايى و غيره اعتقاد ندارم. دوستى برايم نوشته بود كه نژاد آذربايجانى ها آريايى است و زبان شان تركى شده است. اصلا من نمىدانم كه نياكان من از آسياى ميانه آمده اند يا جد اندر جد در همين خاك آذربايجان زيسته اند. برايم فرقى نمىكند. من اگر شهروند ايرانى هستم و پاسپورت ايرانى دارم بايد حقوقم مساوى با ديگر شهروندان باشد. نه يك ذره كمتر و نه يك ذره بيشتر! وانگهى تركمن ها و اعراب و يهوديان و حتى سياهپوستان حاشيه خليج فارس كه آريايى نژاد بودن شان صد در صد نيست، آيا نبايد ايرانى به حساب بيايند؟ (چه خوش گفت سهراب سپهرى: نسبم شايد، به زنى فاحشه در شهر بخارا برسد.) _ آن راد مرد بزرگ احمد كسروى و ديگران در جو روزگار خود بسيار كوشيدند كه براى ايرانى بودن شناسنامه تهيه كنند و از زبان و نژاد و حتى پاك سخن گفتند. من با تمام عشق و ارادتى كه به كسروى دارم و او را از نادره مردان تاريخ ايران مىدانم، به هيچ وجه با تمامى آراء و عقايدش نيز موافق نيستم. همين كسروى گفته بود كه بايد بسيارى از كتاب هاى فارسى و حتى كتاب هاى حافظ و سعدى را هم آتش زد! من با اين چنين آراء و عقايد كاملا مخالفم! پس بايد باز به قول سهراب: چشم ها را بايد شست، جور ديگر بايد ديد. 12:17 AM