خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Friday, November 22 آذر و آينه اش .. امشب سخت غمگين بودم. نمىدانستم چرا. هواى بهشتى سانفرانسيسكو را مىبلعيدم و در شاهراه ها مىراندم و موسيقى گوش مىكردم ولى غمگين بودم. شايد تقصير ماه بود كه ديشب، تمام شب پشت پنجره مرا مىپاييد! شايد هم تقصير اينكى بود كه تمام شب را چسبيده به من صبح كرد و آخر سر هم سر صبح، پس خوردن غذايش رفت روى مبل، خود را در هم پيچيد و خوابش را ادامه داد. شايد خواب جنگل را مىديد! نمىدانم. البته اينكى همان گربه مشكى من است. عصر خانهء دوستى سر زدم كه مهمانى از ايران داشت. عطر زعفران بود و پشمك و گز و گل محمدى. در بازگشت به خانه روى پل بى بريج دو تصادف ديدم. ماشين هاى له و لورده شده. اخبار دنيا حكايت از آن داشت كه يك تروريست انتحارى در اسرائيل خود و يازده نفر مسافر يك اتوبوس را هلاك كرده ... هرچند از آريل شارون و نتانياهو نفرت دارم، اما اين انتحاريون بدبخت و بيچاره را هم دوست ندارم. قتل قتل است ديگر! حالا هى بگوييد كه چاره ندارند و به بن بست رسيده اند و غيره. اما عرفات و كوفى عنان هم مانند من اين آدمكشى را محكوم كرده اند. چندى پيش سازمان ملل متحد عمليات انتحارى را هم در رديف جنايت عليه بشريت خواند و آمران و عاملانش را مستحق جانيان جنگى و قابل محاكمه در دادگاه بين المللى لاهه. همان جا كه آقاى ميلوسوويچ و رفقاى آدمكش اش محاكمه مىشوند. قربانيان امروز عمليات انتحارى عضو حماس اغلب دانش آموزانى بودند كه به مدرسه مىرفتند. يك بار نوشتم فرض كنيد اگر حماس و جهاد اسلامى در فلسطين به قدرت برسند چه مىشود؟ معلوم است كه آغاجرى ها و زرافشان ها و گنجىها و باطبى ها و ... را زندانى مىكنند و مختارى ها و پوينده ها و فروهرها و تكه تكه مىكنند و آنگاه ما تازه عليه آنان اعلاميه امضا مىكنيم. بيشترين ضربه را هم عليه ملت فلسطين و آرمان فلسطين همين ها زده اند. البته ما ها كه خيلى احساساتى هستيم و گاه كاسه داغتر از آش، و در فلسطين هم زندگى نمىكنيم و مزه تانك ها و نفربرهاى اسرائيل را نچشيده ايم، ناگهان رگ غيرت مان به جوش مىآيد و همراه بن لادن و ملاعمر و آقاى رفسنجانى و الله كرم فرياد مىكشيم كه اين انتحاريون عمليات شهادت طلبانه مىكنند! صدام حسين هم به خانواده هر يك از اين انتحاريون بيست هزار دلار دستخوش مىدهد و ... آرمان فلسطين در گرد و غبار تندروها گم مىشود. ... حالا بگذريم! امروز حالم گرفته بود. هم به خاطر آن جوانى كه خود و يازده نفر ديگر را هلاك كرد و هم به خاطر اينكه هوا زيادى پاييزى بود! شب هم كه خانه آمدم سايت آذر و آينه اش را ديدم كه آذر يا پريساى نازنين دارد وداع مىگويد. من با آذ از همان روز نخست وبلاگ نويسى آشنا شدم و بعد كشف كردم كه كيست. خواهرزادهء يك دوست بسيار عزيز. حالا اين دنياى وبلاگ بى آذر و بى رضا و بى كلاغ سياه ... چه خواهد شد؟ 1:01 AM