خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Sunday, November 24 بهنود و آغاجرى و .... هادى خرسندى اگر مانند من مىخواهيد يك شب ديگر خواب در چشم تر تان بشكند و شبى ديگر بى خواب شويد و تا صبح پى خوابى كه نمى آيد و يا اگر مىآيد سراسر كابوس است و خواب نيست، مطلب امروز مسعود بهنود را حتما بخوانيد. مسعود از روزها و شب هاى زندانش نوشته در سلول انفرادى اوين. من پس از آزادى مسعود بارها با او گپ تلفني زده ام ولى هرگز جرات نكرده ام كه از آن روزهاي سياه و دردناك بپرسم. چون كتاب "حقيقت ساده" م. رها را خوانده بودم و شب هاي بسياري كابوس به سراغم آمده بود. كابوس روزها و شب هاي دراز در انفرادي بودن يا در قفس كوچكي كه م. رها را در آن ماه ها به چمباته نشستن وا مي داشتند. زندانيان به اين قفس تابوت مي گفتند و كسي كه چند ماه يا حتي چند روز در تابوت سر مي كرد ديگر هرگز يك انسان عادي نمى شد و مشاعرش را از دست مي داد و مسخ مي شد و ... حالا گويا ديگر تابوت را برداشته اند و به جايش اتاق سفيد گذاشته اند و عزت الله سحابي و ديگران را در آن به صلابه كشيده اند. نوعي اتاق استوانه اي نوراني و سفيد كه زنداني لخت در انجا مجبور مي شود ايستاده تا مرزهاي جنون برسد. اين استوانه گويا حتي در هم ندارد و فقط از طريق دريچه سقفي است كه زنداني غذا دريافت مي كند. من كه حتي به هنگام نوشتن اين سطور دست و دلم مي لرزد.... بهنود در ساحل امن انگلستان است اما با خواندن خبر انفرادي كردن آغاجري و گرانپايه و زرفشان و قاضيان ناگهان به ياد آن روزان و شبان دهشتناك مي افتد و خواب در چشم ترش مي شكند و روايتى مي نويسد كه سخت روح و جسم را در انزوا كه نه، در آشكار مي خراشد و مي تراشد و خونين مي كند و خون چكان مي كند و نيشتر مي زند ... اين شعر درد است كه مسعود نوشته. دادنامه اي است عليه بيدادي. بيدادي كه به قلم به دستان زنداني مي رود و ما بي خيال دوره مي كنيم و روز را و شب را و هنوز را .... مسعود با اين نوشته نشان مي دهد كه وجدان بيدار اهالي قلم است. برايش مهم نيست كه زنداني انفرادي قرآن مي خواند يا ترانه اي فراموش شده از شب هاي تهران. زنداني زنداني است! .... اما همان خطه انگلستان يك قلم زن ديگري هم زندگي مي كند. يك نويسنده و شاعر طنز پرداز. همه ما او را مىشناسيم. هادي خرسندي را مي گويم. هادي البته طنزش محشر است. اما گاه زيادي نيشتر مي زند آن هم به زنداني نه به زندانبان. امروز طنزش را خواندم كه ماجراي آغاجري را كه دوباره دانشجويان را ميدان آورد و جنبشي بزرگي شكل گرفت آخر سر حتي رهبر جمهوري اسلامي را به دخالت مجبور كرد و ايشان حكم كرد كه در حكم اعدام آغاجري تجديد نظر شود، از همان لون ماجراهاي كارتون تام و جري دانسته و آخر سر هم به دانشجويان پرشور دانشگاه ايران و خارج از ايران و نيز به ما ها كه نامه، سرگشاده اي را امضا كرده ايم در مخالفت با زنداني شدن آغاجري به اتهام ابراز عقيده اش و نيز لابد به تمام نهاد هاي حقوق بشري و احزاب سبز و سوسياليست و دولت هاي دموكراتيك غربي و آمريكا و .... كه فريب بازي هاي تام و جري را نخوريم: ماجراي رهبر و آقاجري هست مثل کارتون تام اند جري بچه جان سرگرم اين بازي نشو با همين تام اند جري راضي نشو 12:50 AM