خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Tuesday, November 26 نگاهي ديگر به مسايل ترك و فارس در ايران دوستي در اين صفحات از زبان قديمي ايراني سخن مي گويد و آشكارا ترك زبانان ايران را ملامت مي كند كه چرا به زبان باستاني مان كه شبيه كردي و فارسي بود و غيره ... سخن نمي گوييم. در عصر رضا شاه هم كه ناسيوناليسم ايران بر پايه زبان فارسي و نژاد آريايي بنا شد روشنفكران فارس و ترك چنان باور داشتند. از محمود افشار گرفته تا كسروي و حتي اراني جوان. ( اراني بعدها از اين نوع ناسيوناليسم كور دست كشيد و به سوسياليسم روي آورد.) چند نكته را براي آگاهي اين دوست و ساير دوستان و خوانندگان اين سطور مي نويسم: _ گيرم كه زبان باستاني ما شبيه فارسي بوده و بنا به گفتهء كسروي آذري. حالا كه ما ترك زبان شده ايم، اين آيا حق داريم به زبان مادري مان بنويسيم و بخوانيم و خلق كنيم يا نه؟ _ اگر چنين فرض درست باشد (وارد بحث نمي شوم كه هست يا نه) بنابراين اكثريت مردم شيعي مذهب ايران هم بايد دين خودشان عوض كنند. چون در آن دوران دين رايج در ايران هم زردشتي بود! وانگهي، زبان رايج هم در آن ايام باستاني فارسي نبود. فارسي امروزي ما پس از هجوم اعراب به ايران درست شد. يعني بنا به قول تقي زاده نتيجه ازدواج زبان پهلوي قديم بود با زبان عربي. بنابراين، اگر فرض كنيم يك نفر فارس زبان و ترك زبان امروز ايران در دالان تاريخ به گذشته پرتاب بشوند و نياكان خود را ببينند هيچ كدام زبان نياكان خود را نمي فهمند. نه فارس زبان و نه ترك زبان. ناسيوناليسم و ميهن پرستي در ظاهر زيبا به نظر مىرسند، اما اگر واقعا كسي بر اين باور باشد كه ايراني يعني فارسي زبان، همان قدر چندش آور است كه يك نفر بگويد حزب فقط حزب الله! هيتلر هم مي گفت: يك كشور، يك نژاد و فقط يك زبان. حتي تركيه هم كه مي گويد تركيه يعني سرزمين ترك زبانان و حقوق حقهء كردها و ديگر اقليت ها را منكر مي شود همان قدر چندش آور است. ( خوشبختانه همين هفتهء پيش، سرانجام مجلس تركيه پذيرفت كه كردهاي تركيه راديو و تلويزيون كردي داشته باشند. هرچند فقط چند ساعت در هفته.) ما يادمان نرفته است كه زماني به خاطر سخن گفتن به زبان مادري بايد جريمه مي شديم. مي شنيديم كه حضرات مي گويند: فارسي شكر است، عربي هنر است، تركي گوز خر است! اتحاد نامقدس فارس ها و اعراب عليه ترك زبانان! آنگاه تركان ايران براي اينكه عرض اندام كنند شروع كردند به فارسي نوشتن و فارسي سرودن. درست مانند فارسي زبانان كه در قرون نخستين اسلامي شدن ايران، شروع كردند به عربي نوشتن و به عربي سرودن. هم چنان كه برخي از ايرانيان در آن ايام از بيخ عرب شدند و زبان فارسي را منكر شدند، برخي از تركان ايراني هم مانند رعدي آذرخشي از بيخ فارس شدند! رعدي آذرخشي، از "ننگ شيوع تركي را در زبان محاوره مردم" مي نويسد و قرن ها پيش ابوالفضل بيهقي از به كار بردن واژه هاي عربي( بلي همان بيهقي اي كه زيباترين نثر فارسي را نوشته است!) دوستان عزيز! تحقير و اهانت يك زبان و يك ملت و يك مذهب و يك گرايش سياسي و جنسي زشت و نفرت انگيز است. فرقي نمي كند كه طرف عرب باشد يا فارس. ترك باشد يا كرد. من سه هفته پيش با يكي از تلويزيون هاي فارسي زبان (آپادانا) مصاحبه اي داشتم پيرامون اين مسايل. در آنجا گفتم كه حافظ شاعر بزرگي است و ما در زبان تركي شاعري همسنگ حافظ نداريم. سه _ چهار تلفن داشتم كه مرا سخت مورد عتاب و سرزنش قرار دادند كه چرا به زبان تركي بي احترامي كرده و حافظ را بژرگ كرده ام! باور مي كنيد با شنيدن اين سخن ها به ياد پان فارسيست هاي دو آتشه افتادم. به ياد استادي كه فتوا صادر كرده: " شاعراني مانند نظامي گنجوي و خاقاني شيرواني و ... را نه آذربايجاني بخوانيم و نه ترك و نه ترك زبان ... شاعراني مانند قطران تبريزي و مولانا جلال الدين نه ترك بوده اند و نه ترك زبان." و به ياد استاد ديگري كه موسيقي آذربايجاني را _ كه صد ها اپرا و باله و اپرت و سمفوني و... دارد و به عنوان يك موسيقي جهاني شناخته و پذيرفته شده _ به عنوان يك موسيقي محلي نام برده است. (اخيرا مطلبي خواندم از آقاي اسد سيف زير عنوان "مرز پر گهر و زبان فارسي شكر است" در مجله آرش (شماره 81) كه از سر درد نوشته شده و خواندنش را توصيه مي كنم. برخي از نقل قول هاي اين مطلب را هم مديون ايشان هستم. با سپاس.) كوتاه سخن اين كه مردم ايران در عصر انفجار اطلاعات به پا خاسته و خواستار حقوق شهروندي خود هستند. همه ى ايرانيان با هر زبان و مذهب و نژاد و گرايش سياسي ... مطلب از اين قرار است! 11:57 PM