خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Friday, December 27 با پیر طوس سفرنامه طوس خواندن یادداشت "بچه امیرآباد" و یادآوری سراب و سبلان و طوس مرا به یاد طوس انداخت و سفری که در تابستان 1370 به آن دیار داشتم. حاصل آن سفر و دو سفر دیگر سفرنامه ای است که با نام "یاد یار و دیار" چند سال پیش در کالیفرنیا به چاپ رسید. این بخش را به یاد آن ایام اینجا می آورم" ... به شهر (مشهد) باز می گردیم تا بعد از استراحتی کوتاه مزار فردوسی بزرگ را زیارت کنیم. از ردیف موزون سپیدارهای ملک آباد، که سر به آسمان می سایند می گذریم. تا به "باژ" برسیم سراپای مرا شکوهی شفاف فرا می گیرد. به باغی می رسیم که روزگاری باغ پیر طوس بود و حالا مزارش را در آغوش گرفته است. به یاد آوردن بلاهایی که در آن روزگاران پلشت بر این مرد رفته اندوهگینم می کند. در روزگار غریبی که همه عرب زده بودند و حاکمان وقت بر آن بودند که هویت ملی ایرانیان محو و نابود کنند، این مرد یک تنه، سی سال آزگار رنج برد تا با به نظم درآوردن تاریخ و حماسه و اسطوره نیاکانمان در کتاب شکوهمندش "شاهنامه" شناسنامه ای چنان معتبر و بی زوال برای ملت و کشورمان ایران، رقم بزند که هیچ طوفان و گردبادی، هرچند سهمگین و ویرانگر نتواند گزندی بر آن وارد بیاورد. اشعارش چنان هراسی در دل متشرعان و متحجرین انداخته بود که آنان حتی از جنازه این بزرگمرد نیز می ترسیدند. نعش این عزیز روی دستها مانده بود. چرا قاضی شرع حکم داده بود که فردوسی رافضی است و نباید در قبرستان مسلمانان دفن شود. پس ناچار در ملک شخصی اش، در همین باژ به خاکش سپردند که قرن ها بعد منٍ هموطنش که از موطنش سراب، در گوشه ای از ایران، به سرابی دیگر در گوشه ای از ینگه دنیا پرتاب شده و حالا شوریده و پریش در پی گمشده ای که خود نیز نمی داند چیست، به آستانش بیاید و ناگهان این شعر سعدی را زمزمه کند که: نه سام و نریمان و نه افراسیاب نه کسری و دارا و چمشید ماند البته که جمشید و دارا و سام و نریمان و کسری و افراسیاب اکنون با شعر فردوسی و سعدی جاودان شده اند ولی کسی حتی نام آن قاضی را که با جنازه فردوسی درافتاد نمی داند- ... با دلی غمناک از پیر طوس و باغ باژ جدا می شوم تا در ترافیک نفس گیر مشهد در راه بندان گیر کنم و حسرت سپیدارهای باژ را بخورم. .... 12:18 AM