خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Sunday, December 29 چه طوفانی است امشب! باران که نه، رگبار، شر شر می ریزد بر بام و کاشانه و برف پاک ماشین عاجز می شود از پاک کردنش. انگار سر باز ایستادن هم ندارد! امروز پیامی داشتم از برادرم آیدین. خیلی ساده و صمیمی نوشته بود که سرانجام رفیق راه زندگیش (حیات یولداشی) را پیدا کرده و در شب کریسمس او برادرش را دعوت کرده تا با خانواده مان آشنا شوند و این رفاقت شاید به ازدواج ختم شود و ... انشاالله. به این می گویند ورود تجدد به کنه خاطره ملی. من برای آیدین و گیتا روزگار خوشی را آرزو می کنم. روزگاری که بهتر از روزگار ما باشد. ... اما اما مطلب پیر طوس من انگار بعضی ها را خوش نیامده بود و بعضی ها را زیادی خوش آمده بود! لابد خوانندگان این سطور من را بیشتر از این ها می شناسند که نیازی به پاسخ باشد. اما به احترام همان بعضی ها باید دگر باره بنویسم که _ دوست داشتن زبان ترکی _ که من گاه سنگش را به سینه می زنم و همواره برای شناسایی اش خواهم کوشید و آرزو می کنم که سرانجام روزی یکی از زبان های رسمی کشور ایران بشود یا دست کم یکی از زبان های مورد احترام و تدریس شود نه نتها در مناطث ترک زبان بلکه در مناطق فارسی زبان هم همراه دیگر زبان های بین المللی .... یعنی اینکه مانند گذشته ایران دارای سه زبان باشد: فارس، ترکی و انگلیسی. البته در شکوفا ترین ایام تاریخ ایران ما سه زبان داشتیم: فارسی و ترکی و عربی. حالا می توانیم به جای عربی انگلیسی را انتخاب کنیم. این خواسته یا آرزو نه به زیان زبان فارسی است و نه به زیان وحدت ملی. دوست داشتن فردوسی و زبان فارسی هم هیچ منافاتی با دوست داشتن زبان ترکی ندارد. فردوسی و حافظ و سعدی و نظامی و ... فقط از آن فارسی زبانان نیستند. کما اینکه شکسپیر و وان گوک و سزان به همه بشریت تعلق دارند. این رخت های کوچک و تنگ قبیله ای را به دور اندازیم! می توانیم فردوسی را ستایش کنیم و در عین حال از بعضی از بیت هایش خوشمان نیاید. حافط هم شعر های سست دارد و سزان هم همه کارهایش شاهکار نیست. نکته مهم اینجاست که ایران را یک کشور فارسی زبان شیعی مذهب ( و امروزه مبتنی بر ولایت فقیه) ندانیم. ایران ایران است. با تمام زبان ها و مذاهب و نژادها و گرایش ها و .... اگر به این درجه از آزاد اندیشی رسیده اید پس من هم همسفر شما هستم و گرنه شاید راهمان در پیچ هایی از هم جدا بشود. بعضی از دوستان برایم نوشته اند که ایران همواره حاکمان ترک زبان داشته و ... چرا آنان زبان ترکی را زبان رسمی نکردند و غیره ... شگفتا! حالا باید از بسیاری سلاطین مستبد ترک دفاع کنیم! مگر تمام کارهای آن سلاطین درست بود که این رقمش هم درست باشد؟ وانگهی آن سلاطین ترک زبان سلاطین اسلامی بوده اند تا ترک یا فارس. خطبه و سکه شان به عربی بود. با این همه زبان محاوره ارتش و دربارشان هم ترکی بود. مانند تمام ایام ایران پس از اسلام که زبان شعر و ادب فارسی بود، زبان قشون و دربار ترکی بود و زبان فلسفه و علم عربی بود. سابقه سه زبانه بودن ایران به زمان های پیش از اسلام می رسد که همیشه ایران دارای دبیره های سه گانه بود. باز هم باید متذکر بشوم که دوستان! دوست داشتن زبان مادری به معنی نفرت داشتن از زبان فارسی نیست. می توان هر دو زبان را عاشقانه دوست داشت. فعلا تا اینجا شاید کافی باشد! 12:34 AM