خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Wednesday, January 15 دوستان عزیز، انگار باز هم به قول پوروالی گز نکرده پاره کردم! اصلا آن آقایان را فراموش کنید! صحبت بیست سال یا هژده سال پیش است. آن روزها که در پاریس بودم و بر خلاف نظر برخی از نظر نویسان توده ای یا حتی اکثریتی هم نبودم! فقط گذران می کردم زندگی را با هزار زحمت، گاه گاهی مترجم می شدم. با یک ذره انگلیسی و فرانسه که بلد بودم! آن آیام پاریس مرکز همه نوع آدم بود. از هر لباس و رنگ و وارنگ. بهترین تصویر را از پاریس آن ایام خانم مهشید امیرشاهی در کتاب در سفر نوشته است که بسیار خواندن دارد. آن روزها می شد در منزل "آیت الله" ی یک بست تریاک کشید یا در آپارتمان تیمساری پاسور بازی کرد و یا از کارمند ارشد و عالیرته ی سفارت یک لول تریاک سناتوری باندرول دار ابتیاع کرد! داستان بامزه ای هم یادم هستم که اینجا نوشتن دارد! یکی از کارکنان سفارت جمهوری اسلامی ایران در پاریس که عاشق شراب بود و البته حق نداشت که شراب بنوشد یا در خانه داشته باشد، کیسه ای درست کرده بود که مشروبات الکلی اش در آن کیسه نگاه می داشت. این کیسه با طنابی به آپارتمان همسایه طبقه ی بالا وصل بود. آن کارمند باذوق هروقت که هوس شراب یا عرق می کرد به آپارتمان طبقه ی بالا زنگ می زد او با طناب محتویات کیسه را از بالکن ساختمان یواش یواش به پایین می سراند و دوست با ذوق ما بطری های مورد علاقه اش را بر می داشت و بقیه را دوباره بالا می فرستاد! البته این کارمند هم ریش توپر داشت و هم هر روز نماز می خواند و یک میلیون بار هم "مرگ بر آمریکا می گفت!" 1:59 AM