خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Friday, January 3 همین الآن یک صفحه مطلب نوشتم و آنگاه رفتم که عکس روی جلد کتابم را از گوگل پیدا کنم که مطلب از بین رفت! از رنگ تازه سایت نوشته بودم و انتقاداتی که به آن شده و گفته بودم حالا که گاه عید است شاید پر بدک نباشد اندکی شاد شد! حالا گیریم با رنگ های شاد. یک دوست خوش ذوق نوشته بود که رنگ سایت مانند مک دونالد و برگر کینگ شده و دوست دیگری رنگ ها را "جنده کش" خوانده بود و من اتفاقی آن را حذف کردم. حالا از این خواننده واقعا پوزش می خواهم! چون اصلا و ابدا موافق سانسور نیستم مگر این که واقعا به کسی یا گرایشی اهانت بشود. دوستانی که نظر می دهند کم کم دارند به یک نظر مشترک می رسند و آن دموکراسی برای ایران است. شادمانه باید بگویم که من از این بحث ها بسیار آموختم و دغدغه های دوستان را درک کردم. تقریبا هیچ کس مخالف آزادی زبان مادری نیست. دموکراسی واقعی هم که مشارکت مردم در امور خود است و حکومت مردم بر مردم این حق را به مردم می دهد که سرنوشت خود را خود تعیین بکنند، نه یک نفر از بالا یا یک کشور دیگر. بنابراین ما در اوج اتحاد اروپا شاهد آن هستیم که بریتانیا اسکاتلند و ولز و ایرلند در کنار انگلیس پارلمان خود را دارند و نام واقعی انگلستان هم یونایتد کینگ دم UK است. اسپانیا این راه را پس از فرانکو برگزید و سویس و بلژیک سال های سال پیش. برخی از دوستان از این هراس دارند که نکند در پی آزادی زبان مادری و خودگردانی یا خودمختاری احساسات تجزیه طلبی نضج بگیرد و همسایگان از فرصت سو استفاده کنند و غیره. البته همه ترس و بیم ها وجود دارد ولی برای مبارزه با آن بدترین روش فشار و اختناق است. فرض کنیم یک کرد عراقی با یک کرد ترکیه ای بحث می کنند. مثلا در عراق کردها روزنامه و دانشگاه و رادیو و تلویزیون کردی دارند و در ترکیه از همه ی این ها محروم هستند. در این صورت کرد عراقی دولت متبوعش را البته به ترکیه ترجیح خواهد داد. در ستون نظر ها برخی از دوستان برای اثبات نظر خود تا 8 هزار سال پیش هم پیش رفتند. به نظر من اصلا مهم نیست که در چند هزار سال پیش آیا ایران آریایی بود یا سامی. بعدها با اعراب قاطی شد یا با یونانیان و ترکان. البته همه ی این ها برای تاریخ نگاران و باستان شناسان مهم است. برای مردم هم مهم است که این نکات را بدانند ولی در امور اجتماعی و آزادی شهروندی اهمیت ندارد که بهاییان چرا بهایی شدند یا یهودیان و زردشتیان چرا یهودی و زردشتی ماندند و مسلمان نشدند. موضوع مهم اینجاست که بهایی و مسلمان و زردشتی و یهودی و پیروان دیگر ادیان و حتی کسانی که به هیچ دین و آیینی اعتقاد ندارند، باید دارای حقوق مساوی و برابر باشند. یعنی مذهب در حوزه خصوصی افراد باشد. اما یک نکته مهم را هم باید اینجا یاد آوری کنم: چند روز پیش بیتی نوشته بودم که به اشتباه گمان می کردم از فردوسی است و آن را مشمئز کننده توصیف کرده بودم. آن بیت این بود: چو ایران نباشد تن من مباد / به دین بوم و بر زنده یک تن مباد! یکی از دوستان تذکر داد که این شعر را فردوسی نگفته بلکه شاعری در دوران رضا شاه به سبک فردوسی این بیت را صادر کرده است. بیت فردوسی در داستان رستم و سهراب که از زبان رستم نقل می شود این چنین است: نباشد به ایران، تن من مباد/ چنین دارم از موبد پاک یاد این را رستم در جنگ با سهراب که نمی داند پسر اوست بر زبان می آورد. در این اسطوره رستم نماد ایران است و سهراب نماد توران. و البته می دانیم که مادر سهراب تورانی بود و .... از این دوست سپاسگزارم. ... و از همه ی شما عزیزان! 2:45 AM