خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Saturday, January 4 ... بدين بوم و بر زنده يک تن مباد! يکی دو روز پيش که از شعر فردوسی نوشتم و نوشتم که خوشبختانه بیت "چو ایران نباشد تن مباد / بدین بوم و بر زنده یک تن مباد!" از فردوسی نيست، یکی از خوانندگان شديدا نوشتهء مرا "مشمئز کننده" یافته و بر من توپيده بود که: "بدین بوم و بر زنده یک تن مباد!" یک مصراع حماسی و ايران پرستانه است. (در یک ای میل خصوصی) و ديگری (در ستون نظر بدهید) تصویر مرا "مشمئز کننده یافته بود! من اين موضوع را مورد بحث و نظر قرار می دهم. شايد بد نباشد روی این موضوع اندکی صحبت کنيم. کشور ایران با مرزهای گوناگون يکی از باستانی ترين کشورهای جهان است. بوده و هست. دين و زبان این کشور در ادوار مختلف فرق می کرد. هم چنان که می دانیم زبان کنونی فارسی پس از حملهء اعراب و اسلامی شدن ايران به صورت کنونی درآمد و در شعر به اوج رسيد. اما این زبان در بیان علم و فلسفه کاستی های بسیار داشت و زبان عربی زبان غالب این علم و فن و فلسفه بود. روزگاری فرهنگ و هنر اسلامی بخصوص در اندولس (اسپانیا) یکی از شکوفاترین فرهنگ های دنيا بود و ابن رشد و دیگران پیشگامان فلسفه و آزادی در جهان بودند. این حرف ها را می نویسم تا به دوستان عزیزی که نظر می دهند بگويم که برتری زبانی همان قدر ارتجاعی است که برتری نژادی و مذهبی. نگذاریم که گوهر آزادگی و آزاداندیشی از ذهن و زبان مان رخت بربندد و به دام برتری جويی بیفتیم. حال برگردیم "... بدین بوم و بر.." اغلب ماها به دلایلی ایران را ترک کرده ایم و یا اگر هنوز در ایران هستیم بدمان نمی آید که روزی مهاجرت کنیم! آمار مهاجرین ایرانی در دنیا یکی از بالاترین هاست! بسیاری از جلای وطن کردگان می گویند که اگر ایران روزی آزاد شود باز به ایران باز می گردیم. "جبهه نجات ایران" از نخستین تشکل های سياسی خارج از کشور بود. بنابراین برای بسياری "آن ايران" قابل زیستن از بين رفته است! ولی هیچ کس هم آرزو نکرده که "بدین بوم و بر زنده يک تن مباد!" هر کسی که از ایران اسلامی خوشش نیامده دست زن و بچه اش را گرفته و با هزار مکافات جلای وطن کرده است. در عين حال در فردای انقلاب بسياری به ايران بازگشتند. آنان که بنا به دلايلی نمی توانستند حکومت شاه را برتابند. برخی با دیدن زنان بي حجاب خونشان به جوش می آمد و گمان می کردند که ايمان مردم به سرعت برق از بين می رود! حالا که در کوچه و خيابان زنان محجبه را می بینند آسوده خاطر می شوند. برای این گروه ايران تازه متولد شده است. اخیرا یکی از آشنايان من که تازه از ايران برگشته است، می گفت تا سی ميليون نفر از بين نروند اين وطن وطن نمی شود! او از تراکم جمعیت و ترافيک و آلودگی هوا دچار سرسام شده بود! شاعران ما هم درد ما را داشتند. فردوسی حسابش جدا است. چون هم در عصر ويژه ای می زيست و هم کارش سرايش داستان و اسطوره بود. اما سعدی گفته: سعديا حب وطن گرچه حدیثی ست عزيز/ نتوان مرد بدانجا که به زاری زادم! ... یا " این وطن مصر و عراق و شام نيست/ این وطن جايی ست کاو را نام نيست" از دوستان می خواهم که اين نکته ها را دريابند" هر کسی حق دارد وطنش را آن چنان که دوست دارد یا می خواهد دوست داشته باشد. ايران من ايران زبان ها و مردم رنگارنگ کشورمان است. اين ايران برای من عزيز است اما هنگامی عزیزتر می شود که ببینم همه ی اين شهروندان دارای حقوق شهروندی مساوی باشند و کسی از ديگری برابرتر نباشد! 10:15 PM