خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Sunday, February 23 زندگی ست ديگر! با آنكه يك هفته است كه از سفر نسبتا دور و دراز بازگشته ام اما هنوز جا نيفتاده ام. طول مىكشد اين جا افتادن و تغيير ساعت و غيره. يك ماهي يا بيشتر، ننوشتم. اما ديدم و تماشا كردم و قدم زدم و خوردم و نوشيدم. آخر در اسپانيا بودم! دلم مي خواهد سفرنامه اكي بنويسم اما دستم به تخته كليد نمي رود. اين يك هفت همه اش مشغول مرور صورت حساب هاي گوناگون بودم كه سخت "جانكاه" است و ملال آور. نامه هاي خوانندگان عزيز و دوستان نازنين هم بودند. چند تايي انتقاد كرده بودند كه پس باقي ماجراي پيشه وري چه شد و برخي كه چرا در اين اوضاع و احوال به پيشه وري پرداختم! دوستي به دوستي ديگر و آن دوست نيز به دوست ديگري گفته بود كه به من بگويد كه ديگر از "بانگ نوشانوش" ننويسم. حالا امشب از چهره پليد مرگ مي نويسم. در اسپانيا كه بودم خبر رسيد پدر دوست عزيزم بهروز وثوقي درگذشته است. سه سال پيش كه به وطن رفته بودم "پدر" را ديدم كه از من بوي بهروز را استشمام مىكرد. مادر بهروز هم زنده بود. نشستيم و گپ زديم. به تركي. به اميد بهروز بودند كه دگر باره از راه برسد. اين اميد آنان را زنده نگاه داشته بود و به هنگام صحبت از بهروز شوقي شگفت در چشمانشان مي درخشيد و گاه آن شوق زيبا قطره اشكي مي شد و روي گونه هاشان مي لغزيد. اما بهروز هرگز نتوانست به ديدار عزيزانش و به زادگاهش برگردد .... غم جانكاهي دارد بهروز! .... دوست بسيار نازنيني دارم كه از نخستين كساني بود كه در اين ديار با او آشنا شدم و اين آشنايي در طول اين 18 سال به دوستي عميقي منجر شده است. تنها برادرش كه در ايران زندگي مي كرد حدود دو هفته پيش اتوموبيلش را جلو بانكي پارك مي كند و به هنگام قفل كردن در ماشين، يك خود رو ديگر با سرعت مي آيد و او را به وسط خيابان پرت مي كند و البته در يك آن در آن جنگل آسفالت شهر بي ترحم كشته مي شود. مي گويند ايران در مرگ و مير حوادث رانندگي نسبت به جمعيتش مقام اول را در دنيا دارد. هر سال هزاران "خودرو" به شهرهاي بي ترحم ايران وارد مي شود تا جان هزاران هموطن در جنگل آسفالت هاي ميهن عزيز اسلامي تباه شود! دوست خوب و عزادار من دكتر صالح ثاقب است و برادر زنده يادش نيز مهندس رحيم ثاقب بود. ... و سرانجام دوست خوب ديگرم نيز كه شاعر است و عاشق نيمه هاش گمشده مان در سمرقند و بخارا و خجند و دوشنبه .... مادر خانمش را كه تجسم كامل يك زن آزاده ايراني بود و رنج ها كشيده بود، از دست داد. دوست شاعرم مسعود سپند است و مادر خانمش خانم شاملو كه تازه با هم آشنا شده بوديم و قرار بود حال و روزش را در ايام حكومت فرقه دموكرات آذربايجان برايم بازگويي كند. امروز مراسم ياد بودي بود براي خانم شاملو و نيز ديداري داشتم از بهروز عزيز و دعوت داشتم به جشن تولد دكتر ثاقب. من به اين دوستان عزيز تسليت مىگويم و به دكتر ثاقب تبريك هم مي گويم.! C'est la vie زندگىست ديگر! 12:05 AM