خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Sunday, February 16 جنگ: نکبت یا برکت؟ جنگ البته با نکبت عجین است. اما نه هر جنگی. ما جنگ های آزادی بخش هم داشته ايم. اما در هر حال جنگ بيشتر نکبت بار است تا برکت بار. در ایام جنگ ایران و عراق بر ديوارهای میهن شعاری از قول رهبر انقلاب با خط خوش نستعلیق نوشته شده بود که : جنگ برکت است. البته آن جنگ خانمانسوز برای کسانی که می خواستند حکومت را در انحصار خود و اعوان و انصارشان دربياورند "برکت" بود. برای دلالان اسلحه هم "برکت" بود و برای خیل کسانی که می خواستند رقبا را از ميدان به در کنند. که کردند. که گرفتند و به بند کشیدند و کشتند و آنگاه خود یکه تاز شده و سوار بر اریکه قدرت تاختند و تار و مار کردند. بچه های ميهن را گروه گروه روی ميدان های مين فرستادند و خود برای شان آيه های سوگ خواندند. نسلی از زيباترين فرزندان اين مرز بوم بدين تريب خاکستر شدند و مادران داغ دیده در سوگ فرزندان جوان شان تبریک و تسلیت شنيدند و سوختند و ساختند. آنان که می خواستند از روی کشته های جوانان ایران زمین به کربلا و قدس برسند سرانجام به کیش و دوبی و این اواخر در ونکوور کانادا لنگر انداختند با میلیون ها دلار آغشته به خون و نفت. برای اینان هم جنگ برکت بود! حالا تندروترین و راست ترين جناج سياست آمريکا نیز در جنگ برکت می بیند. چاه های نفت عراق مانند دوشيزه های زيبا عشوه گری می کنند و در آن گوشه اسرائیل بی دردسر و ابر قدرت کوچک منطقه می خواهد از خاک و خاکستر جنگ قد علم کند. امروز در اکثر نقاط گيتی تظاهرات ضد جنگ بر پا بود. اکثریت خاموش انگار از خواب بيدار شده و نکبت جنگ آنان را به ميدان کشانده که باز مانند ايام جنگ ویتنام آوازهای ضد جنگ سر بدهند. این اتفاق ميمونی است که رخ می دهد. امروز که ميليون ها نفر را در سرتاسر عالم دیدم که عَلَم ضد جنگ برافراشته و از ترسا و ترک و یهود (در اسرائيل هم تظاهرات بزرگی بر پا بود. اسرائيلی و فلسطينی دوش به دوش هم) و بودايی و همجنس گرا و کمونيست و سوسياليست و طرفداران محیط زيست و ... آواز صلح می خواند، از شادی به خود لرزيدم. زيباترین تصاوير را در برزيل ديدم که مترسک جورج بوش و صدام حسين دست در دست هم بودند. در تظاهرات دمشق همه اش تصوير بشار اسد بود و شعار مرگ بر اسرائیل. معلوم بود که تظاهراتی است فرمايشی! ... اما ... اما تماشای این همه آدم برای من اندکی غم انگيز و ترسناک هم بود. یک اين که من از جمعيت يک زبان و يک دل و از "وحدت کلمه" می ترسم! نيز می ترسم که این صدام حسين با تماشای اين همه جمعيت يابو برش دارد و خود را قهرمان ملی بیانگارد! ما ايرانيان می دانيم که صدام "قهرمان" چقدر ممکن است فاجعه بار باشد! کرد ها هم می دانند و کويتی ها نيز و البته بيشتر از همه، مردم عراق. صادقانه بگویم که من به عنوان یک انسان از جنگ تنفر دارم ولی باز به عنوان یک انسان شرقی استبدادزده از ديکتاتورها و حاکمان مستبد بيشتر نفرت دارم. می خواهم سر به تن هيچ خودکامه ای نباشد. گاهی خودکامگان را فقط قدرت های بزرگ می توانند از بين ببرند. طالبان افغانستان و صرب های فاشيست مسلک محال بود بدون دخالت آمريکا از بين بروند. جای صدام و دیگر ديکتاتورهای منطقه در کنار سلول میلوسويچ است نه در قصرهای کنار دجله و فرات ... ای کاش، ای کاش می شد از چنگ خودکامگان بدون جنگ و خون ريزی رها شد. می شود؟ ... و ای کاش اين چنين تظاهرات بزرگی عليه خودکامگان و آدمکشان و جنايتکاران نيز بر پا بشود. می شود؟ 12:15 AM