خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Thursday, February 20 تركيه و بركت جنگ! دو سه روز پيش نوشتم كه جنگ براى برخى بركت است و براى برخى ديگر نكبت. اين طور كه "بوش" مى آيد اين جنگ كه در راه است و شايد اجتناب ناپذير، براى ملت عراق شايد بركت باشد كه از شر صدام راحت بشوند. همان طور كه جنگ افغانستان براى ملت افغانستان "بركت" بود. البته افغانستان بهشت برين نشده است، همان قدر كه سايهء طالبان و ملاعمر از سرشان كم شده و زن ها مجبور نيستند داخل گونى بشوند ( حالا شما بگوييد برقع!) و به ويژه بچه ها با آن لباس متحد الشكل كيف بر دوش به مدرسه مي روند و در مدرسه سواد مىآموزند، بركت بزرگى است. اين قياس مع الفارق به نظر مي رسد ولى آنان كه در جريان جنگ افغانستان فرياد مرگ بر آمريكا سر دادند يا حتى مرگ بر جنگ، در حقيقت خواستار ادامه وضع طالباني در افغانستان بودند. حالا هم كه جمعيت هاى ميليونى در سرتاسر جهان فرياد مرگ بر جنگ سر مىدهند، البته از نظر انسانى درست است اما اگر اين فريادها معنايش "برقرار باد صدام" يا حكومت هاي صدامي منطقه! باشد، نادرست است. دست كم من بر اين باورم. يعني باور دارم كه تظاهرات ضد جنگ اگر با فريادهاي ضد استبداد و ديكتاتوري و توتاليتاريسم همراه باشد درست تر و بهتر است. هنگامى در لندن بزرگ ترين تظاهرات تاريخ انگلستان با شركت يك ميليون نفر به وقوع پيوست و شهردار لندن با مباهات گفت كه من افتخار مي كنم كه در شهر من و در زمان من اين چنين تظاهرات بىسابقه اى اتفاق مي افتد، توني بلير نخست وزير انگلستان جملهء نغزى گفت. او با اشاره به سيل جمعيت يك ميليونى گفت فراموش نكنيد كه صدام در طول زمام داري اش باعث مرگ يك ميليون انسان شده و اين همه آدم كشته شده اند! *** داشتم از بركت جنگ براي تركيه مي گفتم كه حاشيه رفتم. در تركيه اخيرا اسلامي ها ( حزب عدالت و توسعه كه مواضع شبيه ملي _ مذهبي هاي ايران دارد) برنده شده و تشكيل دولت داده اند، نخست با اكراه به مساله جنگ برخورد شد. اما از سوي ديگر نبايد فراموش كرد كه تركيه عضو ناتو است و زير نگين ژنرال هاي ملي گرا و لائيك. بنابراين تركان به شرط و شروطي موافقت كردند كه نمايندگان آمريكا از بنادر و پايگاه هاي هوايي تركيه براي جنگ احتمالي با عراق بازديد كنند. يعني اندكي عشوه آمدند و ناز كردند كه آمريكاييان " يك نظر" حلال به تركيه بياندازند! در اين گير و دار صحبت از ده ميليارد دلار (كابين) هم به ميان آمد كه تركيه سخت نيازمندش هست. اما تظاهرات ضد جنگ بزرگ كه در شهرهاي تركيه انجام شد (و دولت هم بفهمي نفهمي اين تظاهرات را تشويق كرد!) و رسما اعلام شد كه نود در صد مردم تركيه مخالف جنگ هستند، لاجرم قيمت هم بالا رفت و دو برابر شد. بعد ماجراي مخالفت برخي از كشورهاي اروپايي پيش آمد كه سردمدارانش آلمان و فرانسه بودند. اين دو كشور را دانلد رامسفلد "اروپاي قديم" نام نهاد و اروپاي جوان را لهستان و مجارستان و چك و اسلواكي و بلغارستان و حتي اسپانيا ناميد كه با آمريكا هم گام اند. تركيه هم كه مي خواهد وارد جرگه ى كشورهاي اروپايى شود با يك غمزه دو نشان زد: هم به اروپاي قديم كه مخالف ورود تركيه به اتحاديه اروپا هستند خط و نشان كشيد و هم قيمت اجاره پايگاه هايش را به 26 ميليارد دلار رسانيد. شش ميليارد كمك بلاعوض و بيست ميليارد وام بلند مدت و كم بهره. اما امروز خبر رسيد كه تركيه به كمتر سي ميليارد دلار رضايت نمي دهد و فعلا چانه زني ها در همين حول و حوش دور مي زند! اما همه ي اين ها فقط يك سوي سكه است. در سوي ديگر سكه فعل و انفعالات ديگري در جريان است كه شايد نقشه خاورميانه را به هم بريزد. تركيه نيروهايش به نوار مرزي گسيل داشته و رسما اعلام كرده كه مي خواهد تا عمق 20 مايلي (حدود سي كيلومتر) شمال عراق براي جلوگيري از سيل پناهندگان جنگي پيش رفته و يك "بافر زون" (منطقه امن) درست كند. به نوشته نيوزويك (24 فوريه 2003) تازه اين اول كار است. تركيه از آمريكا درخواست محرمانه كرده كه يك نيروي 60،000 الي 80،000 نفري خود را تا دويست كيلومتري عمق عراق براي ايجاد يك منطقه امن و استراتژيك در درون خاك عراق مستقر كند. بهانهء تركيه اين است كه از نفوذ چريك هاى كرد جلوگيري كند ولي كردها براين باورند كه تركيه مي خواهد بخش نفت خيز كركوك و موصل را اغلب ترك زبان اند اشغال كند. كوتاه سخن اين كه تركيه مي خواهد از جنگ بركت ببرد. آن هم چه بركتي! بركتي كه به گمان من حق ايران است. ايراني كه به قولي 300 ميليارد دلار از عراق خسارت ديده و حدود يك ميليون نفر را در جنگ از دست داده است. مي ترسم نكبت جنگ نصيب ايران بشود و بركتش نصيب تركيه! 2:18 AM