خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Wednesday, February 12 دوستان خوب و عزيز، سرانجام سفر طولانی من به پايان رسيد و اکنون خسته و کوفته بازگشته ام. ای کاش می توانستم بنويسم به "خانه". اما خانه ام در آنسوی اقيانوس ها کوه ها خفته است و من ديگر خود را "اهل" آن خانه نمی دانم که سعدی فرموده: " سعدیا حب وطن گرچه حدیثی ست عزيز / نتوان مرد در آنجا که به خواری زادم" .... بنابراین بخواهم و نخواهم خانه ام فعلا در همین جاست که دست کم خواری و خفت نمی کشم و انسانم با تمام حق و حقوقش. همین دیشب رسیدم. هواپیما که بر فراز سانفرانسيسکو رسید، ناگهان شادی شفافی مرا در بر گرفت. ياد سفر چند سال پيشم به وطن افتادم که همينجا عينا از سفرنامه ام می آورم: "... ناگهان دلم می لرزد. نمی دانم از عشق است يا از تشويش يا از هر دو! نگاهم را برمی گردانم به درون هواپيما. انگار مسافران ديگر هم لرزش دارند.... " آنجا در وطن "ترس شفاف" بود که به هنگام ورود هجوم می آورد. گذرنامه ات را که دست مامور مربوطه می دهی آن "ترس شفاف" هجوم می آورد. نمی دانی که چه اتفاقی خواهد افتاد. در یک آن به یاد مقالات بوداری می افتی که سال ها پيش نوشته ای و دست و دلت می لرزد. به یاد ماجرايی می افتی که سر م. ب یا ن. ز آمد. ماموری می آید و با احترام ترا به اتاقی راهنمايی می کند و آنگاه پس از یک "دیالوگ" گذرنامه موقتا ضبط می شود تا روزی در خانه های بی نام و نشان خدمت آقا یا حاج آقایی بنشینی و داستان زندگی ات را بازگويی. گاهی بارها و بارها .... تا تخلیه بشوی و پشت دست داغ می کنی که دیگر به سرزمین محبوبت سفر نکنی. گاهی هم تشابه اسمی مساله می سازد. همان گونه که به سر خانم م ز آمد. بيچاره رفته بود که به مدت دو هفته مادر بیمارش را ببیند که سفرش ده ماه طول کشید و در طول این مدت هزاران پله را بالا و پائين رفت و هزاران نگاه نامهربان و مهربان و گاه هیز را تحمل کرد تا این که سرانجام با یک " اشتباه بود، خواهر" به آمریکا برگردد و پشت دستش را داغ کند و .... مادر بمیرد و او در غربت پیر شود! البته می گویند که دیگر اوضاع و احوال تغيير کرده. اما ماجرای دکتر سحابی و جباری خیلی کهنه نيست. مطلب مسعود بهنود در سایت ایران امروز پیرامون همین مسایل خواندن دارد! با اين همه وطن وطن است و وطن باقی خواهد ماند. اميدوار باشيم که روزی بر فراز وطن که می رسيم ديگر آن "ترس و دلهره و وحشت شفاف" به سراغ مان نيايد و شادی باشد و هيجان و عشق. رنج سفر که از تنم زایل شد داستان سفرم را خوانم نوشت و البته الباقی داستان پيشه وری را و ماجرای برافتادنش را و خيلی چیزهای ديگر.... 11:29 PM