خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Monday, March 24 برای دوستان عزيزی که در ستون نظرها اين سايت می نويسند و بحث می کنند: اولا از همهء شما سپاسگزارم. اگر شما ها تا به حال مقالات و نوشته های مرا دنبال کرده ايد می دانيد که من از چه قماشم! دوست ندارم از خودم دفاع کنم و يا خودم را توجيه کنم. درد دل چرا! به دوست همزبانی که موضوع چيست را انتخاب کرده .... موضوع این است که من هم مانند شما درد و دغدغه زبان مادری دارم. نخستين شعرهای من به زبان مادری (ترکی آذربايجانی) بوده و نخستين خوانندگان شعر من ( که تصحيح هم می کردند و نکاتی را گوشزد می کردند) بهروز دهقانی و علیرضا نابدل و محمد حسين صدیق و احمد شاملو و حبیب ساهر بوده اند. يعنی آن زمان ها کلماتی می نوشتم و می فرستادم به این عزيران، که اغلب یا کشته شده اند و یا روی در نقاب خاک کشيده اند. فقط صديق از اين جمع زنده است که زنده باشد و تلاش کند برای گسترش زبان مادری مان! من آرزو دارم که روزی روزگاری در وطنم ايران نه تنها در مناطق ترک نشين و ترک زبان، بلکه در تمام نقاط ايران زبان ترکی هم در کنار زبان فارسی تدريس بشود. دست کم به صورت اختياری. اما در عين حال عاشق زبان فارسی هم هستم که حافظ دارد و خيام و نظامی و مولوی و .... سال هاست که از دايره تنگ نظری ها بيرون رفته ام و تعصب را وداع گفته ام. اما همه بايد در به دست آوردن حقوق مدنی و انسانی تلاش کنیم و مبارزه. آموختن زبان مادری از حقوق اوليه هر انسان است. من به سايت سام که سر زدم ديدم دل سوخته ای دارد! با نظرات افراطی اش اصلا موافق نيستم ولی به عنوان يک هموطن مخالف عقايد خود از حقوقش دفاع می کنم. اميدوارم که هم خود ايشان و هم مخالفانش لحن شان را مهربان بکنند. همين! .... امروز را همه اش برابر تلويزيون نشسته بودم و داشتم به جنگ فکر می کردم. صادقانه بگويم: من با آنکه مخالف جنگ هستم ولی اصلا و ابدا نمی توانم ذره ای با صدام يا انديشه های صدام گونه موافق باشم. او يک جنايتکار است. فرض کنيم اگر مثلا در اين پيروز هم بشود. تازه بدبختی و تيره روزی مردم عراق و منطقه آغاز خواهد شد. پيروزی صدام يعنی به طول کشيدن جنگ البته. در آن صورت او تمام مخالفانش را در عراق قيمه قيمه خواهد کرد، حساب کردها و شيعه ها را خواهد رسيد، به انتحاريون فلسطينی به جای بيست هزار دلار دستخوش، چهل هزار دلار پرداخت خواهد کرد، باز هوس خوزستان خواهد کرد يا کويت و احتمالا اردن و عربستان .... بيست ميليون ديگر پوسترش را چاپ خواهد کرد ... سرود جديدی با نام ای صدام! ای رهبر کبير.... سرود ملی عراق خواهد شد ... القاعده را به رسميت خواهد شناخت .... به من بگوييد آيا حاضريد در عراق صدام زندگی کنيد؟ حتی بچه های سازمان مجاهدين خلق هم پاريس را به بغداد ترجيح می دهند!! .... در عراق راديو و تلويزيون دروغ شليک می کند. وانمود می کنند که لحظه پيروزی نزديک است. صدام که ناگهان عابد و زاهد و مسلمان شده آيه نصر من فتح الله غريب می خواند و فداييانش که عينا مانند چگينی های زمان شاه عباس دل و قلوه و رودهء مخالفان را زنده زنده چنگ می زنند و می خورند و هميشه سياه می پوشند، پشت سر نيروهای گارد رياست جمهوری موضع گرفته اند که تسليم شدگان را از پشت بزنند و گاه دل و جگر مخالفان را در وسط بغداد از درون تن شان در بياورند و تناول کنند! البته نه قم خوبه نه کاشون! اما صدام نه قم هست و نه کاشان! 10:50 PM