خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Tuesday, March 25 حسين و جميله درست در گرماگرم جنگ ايران و عراق بود که صدام دستور داده بود تهران موشک باران بشود و هر روز خانه ای نبود که ويران نشود. گاهی هم موشک های روسی و فرانسوی صدام به مدرسه و بيمارستان می خورد که صدام به پرتاب کننده اش يک مدال شجاعت می داد. اما وای به روز کسی که موشکش مثلا به پادگان نظامی یا اطراف جماران فرود می آمد! آنگاه صدام او را توبيخ می کرد! جنگ ايران و عراق چنین جنگی بود و البته تمام صلح طلبان دنيا هم ککشان نمی گزيد. حتی موقعی هم که در شلمچه و حلبچه بمب شيميايی منفجر شد بازهم از اين جماعت صلح باز صدايی برنخاست که برنخاست! حالا بگذريم! در چنيین ايامی که همه نگران و دلواپس بودند و پس از برخورد موشک ها تلفن را به کار می افتاد تا کشتگان و زخمی ها شناسايی شوند، من به خانه، دوستان نازنينم حسين جميله رفتم. جميله که در را باز کرد با چشمان گريان خبر بد را به من داد: اسکندر مرد! - اسکندر؟ من هم بسيار ناراحت شدم و به اتاق پذيرايی که وارد شدم چشمان حسين را هم گريان ديدم. اظهار تاسف کردم و پرسيدم حالا این اسکندر کی بود؟ موشک بهش خورد؟ جميله با بغض فروخورده و کلمات جويده و جويده گفت " اسکندر! همان گربه گل باقالايی!" من هاج و واج نگاهشان می کردم و نمی دانستم چه بگويم. در هر حال من هم غمگين شدم. آخر من هم گربه دوست هستم. این ماجرا هميشه ته ذهنم بود. مرگ آدم ها و مرگ حيوانات هميشه برایم دردناک بوده است. پریروزها برای سفره هفت سين دو تا ماهی قرمز خريدم. گربه هايم ساعت ها در دو طرف تنگ می نشستند و به بازي بازیگوشانهء ماهی ها چشم می دوختند. اما جرات نمی کردند دست از پا خطا کنند. حتی بفهمی نفهمی انس و الفتی هم بین شان پديد آمده بود شاید! امروز درست در گرماگرم بمباران های بغداد و گرفتار شدن سربازان جوان آمريکايی که مرا جلوی تلویزيون ميخکوب کرده بود، ناگهان ديدم يکی از ماهی ها ديگر تکان نمی خورد. اندام طلايی اش اندک اندک بالا آمد و طاقباز روی آب دراز کشيد. ... و ناگهان بغظم ترکید! 1:24 AM