خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Sunday, March 30 رانندهء خوب و رانندهء بد! فرض کنيد که در يکی از جاده های باريک و پر رفت و آمد ايران کاميونی انحراف به چپ داشته و به سرعت به سوی اتوبوسی که سی چهل نفر مسافر دارد می راند. رانندهء خوب سعی می کند که به نوعی خود را از مسير کامیون خارج کند تا جان مسافران را نجاب بدهد. رانندهء بد چشمانش را می بندد و شهادتش را می خواند و به کاميون می کوبد. نتيجه سی چهل نفر کشته ای است که اغلب در روزنامه ها می خوانيم! ماجرای صدام و بوش مرا به یاد این کاميون و اتوبوس می اندازد! صدام ملت عراق را به کامیون آمريکا می کوبد! امروز آقای طه یاسين رمضان که مردم ايران به خوبی با عملکرد و جنايت هايش در طول هشت سال آشنا هستند، نويد داد که عمليات انتحاری عراقی ها شروع شده است. همين امروز هم یک افسر عراقی که پدر چهار بچه است داوطلبانه با عمليات انتحاری سبب مرگ چهار نظامی آمريکایی شد و ياسين رمضان با لبخندی شيطانی اعلام داشت که "بزودی خبرهای بهتری خواهيد شنيد!" صدام به خانوادهء اين افسر دو مدال مخصوص اعطا کرد. صدام حسين يک بار در جريان جنگ اول خلیج فارس گفته بود که اگر من بروم خيلی های ديگر هم با من خواهند رفت! حالا انگار تصميم اش عوض شده و می خواهد با خودش ملت عراق را هم به نابودی بکشاند. من هم چنانکه بارها نوشته ام با جنگ موافق نيستم ولی اگر برای از بين بردن ديکتاتورهايی مانند صدام جنگ آخرين راه حل باشد، جنگ را بر باقی ماندن چنين ديکتاتورهايی ترجیح می دهم. در عین حال که از جنگ نفرت دارم، جنگ عليه هيتلر، جنگ عليه طالبان و جنگ عليه ميلوسويچ ده ها بار از کشت و کشتارها و قتل عام های اين رهبران ديوانه قدرت و تشنه خون، کم خطر تر و کم کشته تر می دانم. دوست داشتم که سازمان ملل برای برکناری صدام وارد کارزار بشود و دوست تر داشتم که صدام را در دادگاه جنايات جنگی ببينم. حالا که آمريکا سازمان ملل را دور زده و با کمک انگلیس و يک دوجين کشورهای عربی و اروپايی جنگ را آغاز کرده، اصلا خوشحال نيستم. اصلا از ديدن خون و انفجار و خرابی و ويرانی ويران می شوم. اين روزها سخت ويرانم! چون در افق خونين منطقه دور جديدی از کشت و کشتارها و استبداد و توتالیتاريسم و تعصب می بينم. بعضی از دوستان که جانب انصاف را رعايت نمی کنند و نفرت شان از آمريکا چشم های شان بسته است و اندک اندک دارند به مجيزگويان صدام تبدیل می شوند. در گفته های ضد جنگ اينان سرنوشت ملت عراق و آتيهء آنان جايی ندارد. کما اينکه در کشتار مردم بی گناه شهرهای ایران و قتل عام شيميايی حلبچه هم ساکت بودند. اما در این ميان تظاهرات فرمايشی حزب الله تهران که بنا به دستور شعار "مرگ بر آمريکا هرگز يادشان نمی رود، شعار "مرگ برصدام" هم يادشان نرفت! البته این تظاهرات پس از نماز جمعه و به دستور آيت الله يزدی انجام گرفت. اما تظاهرکنندگان که اغلب شان عزيزی را در جنگ هشت ساله از دست داده اند در تظاهراتشان "مرگ بر صدام" از يادشان نرفت. 12:53 AM