خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Friday, April 4 آغاز پايان جنگ! اين جنگ هم به پايان خود نزديک می شود. حالا که اين سطور را می نويسم نيروهای ائتلاف تقريبا فرودگاه بين المللی صدام را در اختيار دارند و چند قدم بيشتر با بغداد فاصله ندارند. در شمال عراق نيز کردها تا پشت دروازه موصل پيش رفته اند و عنقريب است که موصل را فتح کنند. پيشروی کردها در پی بمباران های نيروهای آمريکای و عقب نشينی نيروهای دولتی عراق اتفاق می افتد و بنا به خبر بی بی سی کردها تقريبا بدون شلیک گلوله پيش می تازند. امروز در تصاوير تلويزيونی ديدم که چگونه کردها در شهرها و روستاهای آزاد شده همديگر را به آغوش می کشند و اشک شادی می افشانند. اينجا بود که معنای "آزادی عراق" را درک کردم. يک بار نوشتم و بالتازار هم نوشت که ضدجنگ ترين ايرانيان در ته قلبشان از صدام نفرت دارند و بدشان نمی آيد که در نهايت شرش را کم کند. آما آنان می خواهند شر آمريکا هم کم بشود! شايد هم حق داشته باشند. اما برای کم کردن شر صدام و صدام ها بايد بهايی پرداخت! ما می دانيم که آمريکا، به ويژه پس از فروپاشی کشورهای کمونيستی، که به نوعی پرچمدار دموکراسی بوده و از شيلی و برزيل گرفته تا کامبوج و لائوس و کشورهای آفریقايی به برپايی دموکراسی کمک کرده، در خاورميانه کارنامه اش بسيار لنگ است. آمريکا پس از آزادسازی کويت آن کشور را دوباره تقديم امير کويت کرد و کار صدام را نساخت و عربستان را گذاشت تا ارتجاع و وهابی گری اش را تا دورترين نقاط آسيای مرکزی و قفقاز صادر کند و چشمانش را برای اعمال طالبان پرور پاکستان بست و اسرائيل را مانند هميشه پشتيبانی کرد و مصر حسنی مبارک را تبرک کرد و .... اما حمله به عراق خيلی ها را از خواب بيدار کرد. غلط پنداشتن و درست پنداشتن اين حمله مانع زمين لرزه بزرگ سياسی خاورمیانه نخواهد شد. جهت لرزش هم ناچار به سوی دموکراسی خواهد بود. چون ديکتاتوری بزرگ تر از صدام و دیکتاتوری هايی شديدتر از رژيم ها فعلی خاورميانه تقريبا غير قابل تصور است. صدام، يا کسانی که به نام صدام اعلاميه و بيانيه صادر می کنند، در اين نبرد به سيم آخر زد. هم اعلان جهاد داد و هم از جهان مسلمان خواست که برای جنگ با "قدرت شيطانی آمريکا" داوطلبانه به عراق بيایند. اما صدامی که تا ديروز و شايد هم امروز (در صورتی که هنوز زنده باشد) ويسکی نوش می کند و معشوقه های رنگ و وارنگ دارد و پسرانش دختران مردم عراق به زور تصاحب می کنند و اصلا حزب بعثش یک حزب کاملا سکولار و غير مذهبی است، و خودش هم مقام مذهبی نیست، حکم جهاد دادنش به يک شوخی شباهت دارد که شلاقش را آيت الله سيستانی می خورد! داستان تلخ داوطلبان جهادی را هم در افغانستان شاهد بودیم که آخر و عاقبت شان چه شد. صدام چه مانند هيتلر خودکشی بکند و چه مانند اسامه بن لادن فرار بکند، در تاريخ آينده عراق و خاورميانه حتی به مقام عبدالناصر هم نخواهد رسيد. چرا که مادران بسياری را به سوگ عزيزان خود نشانده است. صدام که عاشق شخصيت استالين است حتی به اندازه استالين محبوبيت نخواهد يافت. جنگ هشت ساله با ايران و کشتار حلبچه و کشتار و دویست هزار مردم کرد و کشتار شيعيان عراق که در تاريخ عراق ثبت شده، کارنامه ی صدام را سياه تر از آن کرده که به اسطوره تبديل شود. از سوی دیگر آمريکا نيز در برابر آزمون بزرگی قرار دارد. آمريکا جنگ را بد آغاز کرد اما می تواند با صلح و دموکراسی که ادعايش را دارد، خوب به پايان ببرد. اگر چنين بشود خاورميانه راهش را به سوی دموکراسی آغاز خواهد کرد و گرنه در چنگ بختک ارتجاع و تعصب و استبداد و خودکامگی بيشتر فرو خواهد رفت. 12:13 AM