خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Monday, May 5 يادداشتی برای مسعود بهنود: مسعود بهنود نويسنده ای است که قلمش به درد عشق و زهر هجر آغشته است و واژه هايش بوی خوش آشنايی می دهد. مسعود در مقاله ای زير نام "بايد گفت!" نکته ی بسيار مهمی را در ميان گذاشته است که خواندن دارد. يادداشتی برايش نوشتم و در سايتش گذاشتم. يادداشت کوتاه من چنين بود: مسعود عزیز، امروز با مادرم صحبت می کردم. می گفت نکند یهو هوس آمدن به کله ات بزند! وضع خراب است. می گفت هفته ی پیش در سراب برف آمد و تمام شکوفه های بهاری یخ بستند. می گفت زندگی ما هم مانند هوا شده است! دیروز رنج نامهء نبوی را در سایتم گذاشتم. انگار داریم دوران وحشتناک و سیاهی را می گذرانیم. به ذهنم رسید حالا که اهالی قلم را در عصر انفجار اطلاعات به میخ می کشند بیائیم و هر ماه را به نام یکی از نویسندگان نام گذاری بکنيم و مقاله هامان را با نامش امضاء کنيم. شايد با قديمی ترين زندانيان آغاز کنيم.... ديروز نيز داشتم با يکی از دوستان صحبت می کردم که قرار بود هفته ی پيش به ايران برود. سفرش را لغو کرده بود و خوشحال بود که نرفته است. اين دوست دست به قلم من يک بار سر و کارش با وزارت اطلاعات افتاده بود. اما پس از آن بارها به ايران سفر کرده بود. ولی اين بار او را ترس و وحشت فرا گرفته بود. می گفت که در حال حاضر وزارت اطلاعات تقريبا هيچ کاره است و ادامه دهندگان راه سعيد امامی ها و آمران قتل های زنجيره ای، اداره ای را راه انداخته اند به نام "اماکن". اين دم و دستگاه قديمی ايام شاه که روزگاری به کار فحشا و ميخانه ها و بارهای شبانه می پرداخت، حالا فقط به کار نويسندگان و هنرمندان می پردازد و می خواهد از هر هنرمند و نويسنده ای پرونده ای تهیه بکند و هم چنان که بهنود هم اشاره کرده، بيشتر هم و کوشش این مرکز ربط دادن نويسندگان به جرايمی از قبيل زنا و مشروب خواری و مواد مخدر و ... است. "اماکنی" ها با اين کار هم نويسنده و شاعر و هنرمندان کشورمان تحقير می کنند و هم مدارک و اسنادی برای ارعاب بيشتر نزد خود نگاه می دارند تا هنرمند بيچاره هميشه اين شمشير داموکلس را بالای سر خود احساس کند و حد نگاه دارد و "دست از پا خطا نکند!" اما به قول ابن يمين شاعر: ای دل غم جهان مخور، اين نيز بگذرد دنيا چو هست بر گذر، اين نيز بگذرد.... 12:09 AM