خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Saturday, May 17 چه سفله مردمانند که سنگ را بسته و سگ را گشاده اند! دوستی بر من خرده گرفته بود که این روزها مرتب از "گاو شيرده" و "خر" و غيره می نويسم. اين دوست انگار از ضرب المثل های فارسی و اشعار شاعران ايران بی خبر است. گاو شيرده يک ضرب المثل قديمی فارسی است و مصراع " يارب اين نوکيسه گان را بر خر خودشان نشان!" از اشعار معروف حافظ است. شايد هم صورت درست مصراع "يارب اين نودولتان..." باشد. داشتم مقاله ی دوست عزيزم مسعود بهنود را می خواندم که به ياد سعدی افتادم. مگر کسی غير از سعدی می توانست که اوضاع و احوال روزگاران سفله پرور خود را با يک جمله اين چنين موجز و گويا بيان کند: "چه سفله مردمانند که سنگ را بسته و سگ را گشاده اند!" يا در روزگار خود ما مگر کتاب قطوری می توانست به اندازه ی شعر " روزگار غريبی ست نازنين!" اوضاع و احوال زمانه ی ما را به تصوير بکشد؟ من سال ها پيش در مقاله ای نوشتم که ما مردم تيره روز و عقب مانده ای هستيم که برای شرح و بيان روز و حال مان به سعدی و حافظ چند قرن پيش متوسل می شويم. يعنی انگار در هفت هشت قرن پيش زندگی می کنيم! يا مسائل هفت و هشت قرن پيش هنوز گريبان گيرمان هست. واقعا روزگار غريبی است! بهنود در اين مقاله يا يادداشت شبانه از بستن سنگ و گشادن سگ نوشته است. در ميهن ما يک عده رجل سالخورده سياسی را به اتهام سخن گفتن و نوشتن به حبس های طويل المدت محکوم می کنند و درست در همان آن سعيد عسگر که روز روشن می خواست انسانی را سر به نيست بکند و گلوله ای در مغزش خالی کرده بود، راست راست راه می رود و جولان می دهد و خط و نشان می کشد و درست در همان زمان رئيس جمهورش که منادی جامعه مدنی بود و در دوران به اصطلاح زمام داری اش صد ها قتل افتاده و صدها نفر به اتهام نوشتن راهی زندان ها شده اند و ده ها روزنامه توقيف شده اند و .... در لبنان از همزيستی اديان و تمدن ها سخن می گويد و دن کيشوت وار برای جهان معاصر راه و رسم تصوير می کند و بفهمی نفهمی ايران نمونه ای ايده آل برای کشورهای مسلمان ترسيم می کند! بنابراین باز بايد از مولوی مدد بگيرم: از ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست! 2:05 AM