خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Tuesday, May 20 آمريکا! آمريکا! فيلم آمريکا .... الياکازان را خيلی سال ها پيش ديده ام. فيلم معرکه ای بود! داستان فيلم به گمانم اوايل قرن اتفاق می افتد. آن موقع مردم ستم کشيده و زجر دیده ی دنيا فقط يک آرزو داشتند: مهاجرت به آمريکا. امروز هم همان گونه است. حتی يهوديانی که از سراسر دنيا به ارض موعود می روند، پس از چند صباحی سر از آمريکا در می آورند. ايرانيان و افغان ها و عرب ها و ..... حتی اروپائی ها هم همچنين. آمريکا بهشت برين و سرزمين موعود نيست، اما آزادترين کشور دنيا است. سرزمين فرصت ها است و همه در برابر قانون مساوی هستند. حتی به مخالفان نظامش فرصت می دهد تا مخالفت شان را بيان کنند. ضد آمريکائی ترين فيلم ها ( مانند راننده تاکسی) و ضد نظام ترين کتاب و مطبوعات هم در خود آمريکا چاپ و نشر می شوند. گروه هايی قومی و مذهبی و نژادی که در ميهن خود همديگر را تکه و پاره می کنند، در آمريکا با هم همزيستی مسالمت آميز و حتی دوستانه دارند. يهوديان از مغازه اعراب خريد می کنند، پاکستانی ها در رستوران های هندی غذا می خورند و کاتولیک ها و پروتستان های ايرلند جشن "سن پاتريک" را تواما جشن می گيرند. اين جامعه با بافت ويژه ی خود توانسته است هفتاد دو ملت را درون مرزهای خود در صلح و صفا نگاه دارد. البته می دانم دوستان با خواندن اين سطور دارند حسابی عصبی می شوند و تا چند دقيقه ی ديگر از جنايات آمريکا خواهند نوشت و از کودتای 28 مرداد و کودتای شيلی و جنگ ويتنام و السالوادور و گواتمالا و کره و غيره... حق هم دارند. چرا که آمريکا هم مانند تمام جوامع بدی ها و خوبی هايی دارد. منتهی بدی هايش را خودش عيان می کند و می گذارد تا عيانش بکنند. در زمان قدر قدرتی اتحاد جماهير شوروی مشابه عمليات برون مرزی آمريکا کم اتفاق نمی افتاد. آما روشنفکران روز اعمال شوروی را به ديده ی اغماض می نگريستند يا حتی آن ها را در جهت منافع خلق های زحمتکش جهان می دانستند. در هر حال در آمريکا هرگز يک استالين يا هيتلر و ميلوسويچ و کوچک ابدال های آنان به وجود نيامد. حتی صدام و انورخوجه و کيم ايل سونگ و قذافی و اسد و .... هم بيشتر مارک شوروی داشتند تا آمريکا. آمريکا هم از اين نوع نوچه ها داشت ولی خيلی اجازه عرض اندام نمی داد تا به يک صدام یا میلوسويچ تبديل شوند. پينوشه ديکتاتور بود، اما توتاليتر نبود. آخر سر هم شيلی را بسيار آباد و شکوفا به دست دموکرات ها تحويل داد. نوريگا در زندان است و شاه که به گرد پای صدام هم نمی رسید، سرنگون شده و نظاميان ترکيه و يونان و پاکستان به پادگان هاشان بازگشته اند. تضاد امروز جهان تضاد بين سنت و مدرنيته است. من سياست اسرائيلی آمريکا را محکوم می کنم. اما می دانم که فردا اگر فلسطين به دست گروه هايی مانند جهاد و حماس هم بیفتد، وضع بهتر نخواهد شد. هنوز که هنوز است حکام عرب بيشتر فلسطينی کشته اند تا اسرايیل! ( ماجرای سپتامبر سياه که يادتان هست؟ فلسطينی ها از دست ارتش ملاک حسين به اسرائيل پناهنده می شدند!) بنابراين ترجيح می دهم که طرح صلح پيش برود و پيروز بشود، نه طرح جنگ و عمليات انتحاری و خراب کردن خانه های فلسطينی و ويران کردن منطقه های فلسطینی توسط اسرائيل. **** حالا که خوانندگان با عقايد من آشنا شدند راحت تر می توانند بر من خرده بگيرند یا بتوپند! در هر حال عقيده دارم که اين بحث بهتر از بحث ترک و فارس است که ديگر بسيار تکراری شده بود. فقط خواهش می کنم بحث را چاروداری اش نکنید که فلانی نمک خورده و نمی خواهد نمکدان بشکند و حرمت ميزبان را ملاحضه می کند و .... من يک انسانم و آراء و عقايدم به نان و نمک و دلار و یورو نمی فروشم. دوست دارم هر جا که باشم حرمت انسانی مرا ارج بگذارند. از ظلم و جور و ستم هم بدم می آيد و برايم فرقی نمی کند که ظالم شهروند ايران باشد يا عراق و يا آمريکا! يک بار نوشتم اگر عراقی بودم فرماندار آمريکائی را به صدام و عدی ترجيح می دادم!! همين! 11:51 PM