خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Monday, May 19 تره توزه (شاهی) ديروز خانه ی دوستی مهمان بودم. همين اطراف سانفرانسيسکو. در باغچه ی خانه اش شاهی کاشته بود. در ترکی به شاهی می گويند تره توزه. تره توزه (که شايد همان تره تيزک باشد!) مرا به ياد عمه فرخنده انداخت. عمه ی مادرم بود. خانه اش که می رفتیم در زمستان ها "بال بلله سی" (لقمه عسل) و در تابستان ها "تره توزه بلله سی" به ما می داد. خانه اش پر بود از اشياء قديمی روسی و اروپائی. عمه فرخنده مهاجر باکو بود. من هرگز شوهرش را نديده بودم و پيش از آن که به دنيا بيايم درگذشته بود. اما پسرش حسين آقا را ديده بودم. جوانی بود بلند بالا و خوش سيما. حسين آقا در جوانی به طور مرموزی مرده بود يا خودکشی کرده بود. من هرگز از ته و توی قضيه سر در نياوردم. گويا با عده ای از "رفقای ناباب" به صحرا می روند و عرق خوری می کنند. شايد دوستانش به او تجاوز می کنند و او خودش را می کشد. يا مقاومت می کند و همراهانش او را می کشند. سال های سال مرگ او برای ما تابو بود. عمه فرخنده پس از مرگ تنها پسرش ديگر هرگز شاد نشد و خنده بر لب هايش ننشست که ننشست. او از چادر نفرت داشت و هميشه چارشاب شنل مانند سياهی را روی سر و تنش می پيچيد. روزی که مرد، اهالی فاميل و در و همسایه عینهو عراقی ها خانه اش را غارت کردند. يکی سماور نیکلايش را می برد و ديگری چراغ های پايه دار قديمی اش را. حتی به ديگ و باديه اش نيز رحم نکردند. من بچه بودم و نشسته بودم لب باغچه ی تره تيزک عمه و های های گريه می کردم و مردم را می ديدم که چگونه از غارت خود شادمان هستند! 1:12 AM