خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Wednesday, May 28 سميرا مخملباف و فروغ فرخزاد! من نمی دانستم که آن اظهار نظر کوتاه من اين چنين بازتاب خواهد داشت. با سپاس از همه ی خوانندگان که نظر دادند ..... به نظر من سميرا خانم بهتر است اندکی به عشق بپردازد و برای اين کار فروغ بخواند. فروغ فرخزاد در همين سنين سميرا از عشق سخن می گفت و از بندهايی که سنت های ديرپا و کهن بر پای زنان بسته بود. بی پروا و شجاعانه می گفت: گنه کردم، گناهی پر ز لذت/ در آغوشی که گرم و آتشين بود ... هنگامی هم هم که به بلوغ فکری رسید، نوشت: همه ی هستی من آيه ی تاریکی ست که ترا در خود تکرار کنان به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد ... و درست در سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی فيلمی ساخت به نام " خانه سياه است!" او در اين فيلم، که همچنان تر و تازه می نمايد، به جذاميان پرداخت و نگاهش آن چنان انسانی بود که پس ار گذشت ساليان به دل می نشيند و انسان را به تفکر وا می دارد. من خيلی دلم می خواهد که خانم مخملباف و خوانندگان اين ستون فيلم های سيب و تخته سياه را هم زمان با "خانه سياه است" تماشا کنند و به عمق نگاه انسانی فروغ پی ببرند. فيلم فروغ با آنکه پيرامون جذاميان بی دماغ و به اصطلاح "زشت صورت" دور می زد، اما سرشار از زیبايی و عشق بود. اما دو فيلمی که من از خانم مخملباف ديده ام به حقارت انسان می پرداند و از نگاه انسانی و عشق به انسان نشان اندکی وجود دارد. جشنواره هايی مانند کان و ونيز و مونت کارلو و اسکار و ... مکان های مناسبی اند برای عرض اندام های سياسی. حتی مارلون براندو سال ها پيش در مراسم اسکار مظلوميت سرخ پوستان را مطرح کرد و هنرمندان بسياری مظلوميت مردم کشور خود را مطرح کرده اند. خود خانم مخملباف سه سال پیش به هنگام دريافت جايزه برای فيلم تخته سياه از مبارزه ی جوانان ايرانی برای نيل به آزادی و دموکراسی سخن گفت. اما ايشان امسال به سبک مد روز و احتمالا برای جو ضد آمريکايی اروپايیان و خوش آمد زمامداران جمهوری اسلامی گفت: "قهرمان فيلم من می خواهد رئیس جمهور بشود، اما من دلم نمی خواهد رئيس جمهور بشوم. چرا که مشهور ترين رئيس جمهور دنيا جورج دبليو بوش است!" اولا در ايران اسلامی خانم ها حق رئيس جمهور شدن ندارند. ثانيا سخن خانم مخملباف اهانت آشکاری بود به تمام روسای جمهور دنيا که در ميان شان انسان های برجسته ای مانند واسلاو هاول، رئيس جمهور چک و رئيس جمهور مجارستان و رئيس جمهور آلمان و رئيس جمهور برزيل و .... وجود دارند. وانگهی جز سه چهار رئيس جمهور مادام العمر و موروثی بيشتر روسای جمهور دنيا با رای مردم انتخاب می شوند و اغلب شان هم سعی می کنند که به مردم شان وفادار بمانند. طرفه اين که فقط در کشور ما رئیس جمهور "بی اختيار" وجود دارد! سميرا مخملباف هنوز خيلی جوان است و شايد سال ها بعد قدر سخنان امروز بنده را به عنوان يک برادر بزرگ ارج بنهد. طنين کف زدن های تماشاگران جشنواره زود فرو می نشيند، اما به قول فروغ "تنها صداست که می ماند!" 1:27 AM