خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Wednesday, May 7 عرب ها و بربرها! امروز در راديو ملی همگانی NPR برنامه ای شنيدم که سخت حيرت کردم. گزارشگر راديو با روشنفکران عرب در سوريه و اردن صحبت می کرد. اغلب آنان که نويسنده و شاعر و روشنفکر بودند، حمله ی آمريکا به عراق را با اشغال سرزمين های فلسطينی توسط اسرائيل مقايسه می کردند و خود را فريب خورده و تجاوز شده می خواندند. جز يک جوان دانشجو هيچ يک از اين روشنفکران از "بربر" های عرب که خون مردم را در شيشه می کنند و می گيرند و شکنجه می دهند و می کشند، سخنی نگفت. يکی می گفت پس از این حمله و اشغال عراق من برای خوابيدن بايد هفت - هشت قرص خواب بخورم و آن ديگری می گفت که ديگر اخبار روزنامه ها را نمی خوانم و فقط جدول شان را حل می کنم! چون خبرها بد هستند! کسی از جنايات و دزدی ها و قساوت صدام و پسرانش سخن نگفت. البته از حافظ اسد، رئيس جمهور مادام العمر و وارث اش بشار هم سخنی گفته نشد! فقط و فقط يک جوان 21 ساله ی دانشجوی سوری گفت که "از ماست که بر ماست!" "ما با اين رهبران استحقاق بيشتر از این را نداریم و روزی بايد اين حقيقت تلخ را بپذيریم!" حرف های اين جوان رنگ و بوی جوانان ميهن مرا داشت که 6 سال پيش به این باور رسيدند و خواستار جامعه مدنی شدند. من نمی دانم يک شهروند عرب چگونه صدام را به جی گارنر ترجيح می دهد. دست کم می توان به جی گارنر گفت يانکی گو هوم! ولی صدام و پسرانش جناياتی کرده اند که در جهان کم سابقه بود! يک چشمه اش را از قول مجله ونيتی فیر آوردم و چشمه ی ديگرش را يک ديپلمات سابق ايرانی در بغداد برايم تعريف کرد: حدود سال 1977 که کشورهای عربی هر کدام می خواست با ديگری متحد و ادغام بشود و یک فدراسيون بزرگ عربی تشکيل دهند، صدام هم می خواست با اسد يکی بشود! قرار بود که دو شاخه ی حزب بعث به هم بپيوندند و اسد هم به ديدار صدام بيايد و تشکيل کشور واحد سوریه و عراق را اعلام نمايند. اما چند روز مانده به سفر حافظ اسد مامورين امنيت صدام کشف کردند که در بين بعثی های عراقی یک شاخه ی هواخواه بعث سوری درست شده است و به هنگام ادغام قرار است به سود سوریه رای بدهند. صدام به تمهيدی تمام آنان را - که سفير و کاردار و نظامی و وزير و وکيل بودند - به بغداد فرا خواند تا در جشن بزرگ حزب بعث به مناسبت ادغام شرکت کنند. آنگاه خودش اسامی نفرات خائن را خواند و همانجا حکم دستگيری شان را صادر کرد. سپس "خيانت" را بر ملا کرد و از ديگر اعضای بلند پايه حزب بعث خواست که هر کدام يک نفر از آن "خائنان" را اعدام کند. در آن شب گويا 25 نفر اعدام شدند. آن هم به دست رفقای حزبی برای آن که وفاداری شان را صدام اثبات کنند. شايد يکی دو نفری هم سر باز زدند که خود به دست ديگر رفقا اعدام شدند! 1:21 AM