خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Sunday, June 1 آنکس که نداند و نداند که نداند ... مقامات امور خارجه ی کشور ما واقعا تحفه اند! آن يکی که دکتر اطفال بود به اندازه ی طفلی هم سياست نمی دانست. مانند صدام برای خود يک دوجين کلون (مشابه) درست کرده بود که با همان مد کت و شلوار و پيراهن يخه آخوندی در گوشه و کنار دنيا جولان می دادند و تنها افتخارشان آن بود که کشورهای کوچکی مانند بورکينافاسو کشف می کردند و با پول نفت کشوری به هواخواهان و عاشقان کشور ولايی می افزودند و مطبوعات ام القراء از احداث مساجد و تکيه هايی در قريه های بی نام و نشان کشورهای بی نام و نشان خبر می دادند که مثلا انقلاب صادر می شود. ائمه جمعه و جماعت آن مساجد و تکيه ها هم مرتب در دهه های گوناگون حضور به هم می رساندند و با ذکر چند شعار از خوان نعمت کشور بيچاره ی ما بهره مند می شدند. اکنون يکی از آن مشابه ها، ايضا با همان ريخت و قيافه و لهجه، سکان سياست خارجی را بر عهده گرفته است و مرتب افاضات صادر می کند. آخرين آن ها مربوط به حضور افراد القاعده در ايران بود. آمريکا از همان آغاز کار ايران را متهم می کرد که به اعضای القاعده پناه می دهد. در جريان فروپاشی نظام بعثی در عراق، هنگامی که رهبران وارداتی شيعه در عراق عَلَم "حکومت اسلامی عراق" را برافراشتند، آمريکا به اتهامات خود علیه جمهوری اسلامی شدت بخشيد و اين حضرات به جای اين در اين اوضاع و احوال حساس منافع ملی را در نظر بگيرند شروع کردند به بازی "کی بود، کی بود، من نبودم!" نخست از بيخ منکر قضيه شدند که " اصلا ما پيش از آن که آمريکا علیه القاعده و طالبان وارد کارزار بشود، مخالف آن جماعت بوديم و کسی را از آن جماعت به کشور خود راه نداديم." آمريکا چند مدرک رو کرد. آقای خرازی فرمود " البته اگر کسانی هم به ايران وارد شدند ما فورا دستگيرشان کرده و به کشور متبوع شان تحويل داديم." در اين ميان چند نفر از القاعده ای ها در ايتاليا دستگير شدند و تلفن های همراه آنان نشان دهنده ی آن بود که مرتب با کشوری با کد 98 تماس داشته اند. و کد 98 البته کد تلفن کشور ما ايران است. آقای رمضان زاده، سخنگوی دولت به ميدان آمد و گفت " کشور ايران کشور بزرگی است و ما نمی توانيم تمام سوراخ سنبه هايش را کنترل کنيم. اگر کسی از اعضای القاعده از مرزهای طولانی ايران وارد کشور بشود، ما از کجا بفهمیم که طرف از اعضای القاعده است؟" آمريکايی ها گفتند که از کجا بفهمند. آقای خرازی دوباره به ميدان آمد و گفت ما چند نفری را دستگير کرده ایم که شايد عضو القاعده باشند. حالا این کی هست؟ موقعی که انفجار ریاض رخ داده و 8 آمريکايی هم کشته شده و مرتب سرنخ هايی به دست می آيد. آمريکا نام و نشان مرد شماره 3 القاعده را به نام سيف العدل منتشر کرد و گفت که در ايران به سر می برد. سرانجام وزير امور خارجه - که روزگاری روزنامه ی طنز آهنگر وزير خوارج می خواندش- باز به ميدان آمد و اظهار داشت که "ما 500 نفری از اعضای القاعده را دستگير کرده ايم، ولی به نظر نمی رسد از اعضای بلند پايه ی آن سازمان باشند!" حالا بايد اين داستان دنباله دار و موش و گربه وار را دنبال کنيم تا ببينیم به کجا می رسد. مسعود بهنود علت اين همه دستپاچگی را "ترس از آمريکا" می داند و من اضافه می کنم که حقيقت نمی تواند پنهان بماند! 1:56 AM