خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Monday, July 7 بعد از ظهر يک روز تابستان بعد از ظهر امروز، برادر دوست خوبم را به خاک سپرديم. فريد لقايی برادر دوست خوبم فواد لقايی که جوان مرگ شد. در سی و چند سالگی اسیر تومور مغزی شد و خيلی سريع پر زد و پرواز کرد و رفت و اين جهان خاکی را ترک کرد. هوا ابری بود و در چله ی تابستان مه بود و ذره های ريز شبنم که گونه ها را تر می کرد. گاهی قطره اشکی هم می سرید روی گونه و ديگر سراسر مه بود و ذره های خنک باران يا شبنم در هوا معلق. خيل سياهپوش هم ميهنان من با کلاهچه ی کليمی بر روی گور تازه و نرم و نمناک خاک می ریختند و اشک و گل. من در چند قدمی مزاری ديگر بودم. آرامگاه مرتضی نی داود. بزرگ مرد موسيقی ايران. و نمی دانم ناله ی "مرغ سحر" از کدامين سو به گوش می رسيد و نوای ناب تار مرتضی نی داود که در غربت غريبانه مرد. گورستان کولما در جنوب سانفرانسيسکو و در کناره ی اقيانوس آرام آرامگاه بیش از يک ميليون مرده است که بخشی از آن به کليميان اختصاص دارد. در اين بخش باز بخشی به کليميان ايرانی اختصاص داده شده که سنگ قبرشان اغلب به فارسی و انگلیسی نوشته شده است. اسامی هم اغلب ايرانی اند. مرتضی و خسرو و شمسی و نورالله و ... گورستان سبز سبز است که امروز سراسر مه گرفته بود. تنها پسر استاد مرتضی نی داود همراه همسرش شاخه گلی در گلدان مزار استاد بزرگوار می گذارند و من دستی به سنگ قبرش می کشم و به آواز "مرغ سحر" که از دوردست ها می آمد گوش می سپارم. آنسوترک فريد برادر فواد در خاک تازه خود آرميده است و در من شور شعر خيام و سپهری در هم آميخته: يکی می گويد: از خاک برآمديم و بر خاک شديم و آن ديگری: مرگ گاهی ريحان می چيند/ مرگ گاهی ودکا می نوشد/ گاه در سايه نشسته است به ما می نگرد/ و همه می دانيم/ ريه های لذت، پر اکسيژن مرگ است. 12:38 AM