خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Wednesday, July 9 ... به گريه آغازم... امروز اوضاعم اندکی گه مرغی بود. مرگ لاله و لادن که نه زندگی توامانشان مرا به گریستن واداشت. مرگ شان فرجی بود شايد. البته درناک و غمناک. 29 سال تمام معنا و مفهوم تنهایی و فرديت را تجربه نکردند. شايد و شايد حتما نه لب لعلی گزیدند و نه زهر هجری چشيدند. بیچاره ها در زیر آوار ترحم دیگران خورد و خاکستر شدند. دوست خدا پرستی دارم که امروز مرتب از خدا باز خواست می کرد. که چرا چنین آفریدی؟ مگر چه گناهی کرده بودند لاله و لادن؟ و من مرتب دلداریش می دادم. آخر سر تشویقش کردم که برود دو رکعت نماز بخواند تا آرامش بیابد. من هم رفتم سراغ ام الخبائث. نمی دانم آخر سر کدام آرام تر شدیم! روز یکشنبه برادر جوان دوست صمیمی من به خاک سپرده شد. در قبرستان یهودی های سانفرانسیسکو. و من فرصتی یافتم که آرامگاه مرتضی نی داود را زيارت کنم. شرحش را نوشته ام. همه اش آواز قمر را زمزمه می کردم که مرغ سحر را ناله می کرد. داغ مرا تازه تر می کرد! امروز هم شنيدم که در همان يکشنبه ی نحس دوست ديگری از ميان ما رفته است. دکتر قاسم معتمدی را می گويم که انسان شريفی بود. اهل علم و کتاب. رئيس دانشگاه اصفهان بود و وزير علوم و آموزش عالی. بسيار میهن دوست بود. بهار که می رسيد بيمارش می شدم. آخر به گل و گیاه حساسيت دارم و او طبيب حاذقی بود. سوزنی می زد و يک مشت قرص گرانقيمت می داد و من يک بهار ديگر را سر می کردم. (حالا نمی دانم بهار يیگر را چگونه سرکنم!) لابد دوستان و همکارانش در موردش خواهند نوشت و بايد هم بنویسند. اما آن زنده ياد یک کار بسيار بزرگی هم برای من انجام داد و آن آشنا کردن من با يک انسان بسيار و نازنين بود. دکتر صالح ثاقب. دوستی که در غربت ناگهان جای خالی برادر و پدر را برايم پر کرد. جای دکتر معمتمدی در میان ایرانيان خالی خواهد بود! تسليتی برای همسر نازنين و فرزندانش .... غم آخرشان باشد! 1:13 AM