خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Saturday, July 12 ترک و فارس!(خطاب به دوستانی که نظر می دهند) می بينم که مساله ی ترک و فارس هنوز داغ است. به نظر من، ما ترکان ايران، بايد همراه و همگام با ساير شهروندان ايران حقوق انسانی و ملی و قومی خودمان خواستار باشيم و مسايل خودمان را جدا نکنيم. پيشه وری هم در ايام آخر عمرش به اين نتيجه رسيده بود و علت شکست جنبش آذربايحان را همان جدا کردن مسایل آذربايجان از ديگر نقاط ايران می دانست. جانش را هم برای همين داد. چون استالينيست های دو آتشه مانند باقراف بر اين نظر بودند که پيشه وری می بايست از همان اول آذربايجان را به کشور شوراها وصل می کرد. متاسفانه بخش پايانی مطلب من ييرامون 21 آذر و فرجام فرقه ی دمکرات آذربايجان از خاطره ی کامپيوترم محو شد و من هنوز فرصت نکرده ام که آن مطلب را دوباره نوشته و به پايان برسانم. البته اين کار را خواهم کرد. من برای ايران نظام فدراليسم را ترجيح می دهم و به جای استقلال آذربايچان دوست دارم که کشورهای پيرامونی اتحاديه هايی مانند اتحاديه ی اروپا تشکيل بدهند و مرزها برداشته شوند. باور کنيد که من از خطوط مرزی بسيار متنفرم! دوست دارم که در ايران مذهب و زبان رسمی نداشته باشيم و هويت ملي ايران قائم به مذهب شيعه و زبان فارسی نباشد. مذهب و دين و آيين را در حوزه ی خصوصی اشخاص می بينم ولی زبان فارسی را به عنوان زبان مشترک برای همه ی ايرانيان می پسندم. اما فارسی بايد زبان مشترک باشد نه زبان جانشين. زبان جانشين يعنی اين که زبان فارسی مثلا جانشين زبان ترکی يا کردی بشود. زبان های غير فارسی در اين صورت بايد به عنوان زبان های رايج در ايران بايد پذيرفته شوند و هرکسی بتواند به زبان مادری خود آموزش ببيند و بنويسد و بخواند و نشر کند و فيلم تهيه کند و ..... نیايد مذهب و زبان عزيز و دردانه داشته باشيم! اين سخنان را بارها نوشته ام و می خواستم در ستون نظرها بنويسم اما ترسيدم طولانی بشود. آرزو که برای "جوانان" عيب نیست؟! امک يئمک دن ياخشی دير! فعلا شب بخير! گئجه نيز خئيير! 1:40 AM