خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Sunday, July 13 زهرا کاظمی و کاوه گلستان زهرا کاظمی، عکاس ایرانی که ساکن و شهروند کانادا شده بود بر اثر جراحات وارده در بیمارستانی در تهران جان سپرد. اتهامش این بود که فریاد آزادیخواهی دانشجویان ایرانی را به تصویر بکشد. او را گرفتند و زدند و کشتند. به همین سادگی! او 54 سال پیش در ایران زاده شد و پس از انقلاب مانند میلیون ها ایرانی وطن را ترک کرد و به فرانسه رفت و ده سال پیش از فرانسه به کانادا مهاجرت کرد و شهروند کانادا شد. این بانوی عکاس در عین حال پاسپورت ایرانی خود را هم نگاه داشته بود. شاید علت مرگش همین بود! اگر پاسپورت ایرانی نداشت و نامش زهرا نبود و مثلا کریستیان بود، شاید به همین سادگی ها به دام نیروهای امنیتی نمی افتاد تا آنقدر شکنجه بدهند که جان بدهد. روزنامه نگاران کانادا بر این باورند که این بانوی عکاس گرایش های سیاسی نداشت و کارش فقط روزنامه نگاری بود. او سال ها در افغانستان و عراق و ایران و اسرائیل به صورت خبرنگار آزاد فعالیت کرده بود. در تهران در جریان تظاهرات دانشجویان او را نزدیک زندان اوین گرفتند گرفتند و آنقدر زدند که در بیمارستان هم به هوش نیامد و آخر سر همین امروز (شنبه) در حالت اغما جان سپرد. چندی پیش کاوه گلستان، یک عکاس ایرانی دیگر نیز کشته شد. مرگ کاوه در مقایسه با مرگ زهرا کاظمی طبیعی بود. او به سرزمین مین گذاری شده ی صدام حسین رفته بود و با انفجار مین بود که کشته شد. نه شکنجه ای دید و نه به حال اغما فرو رفت. اما هر دوی اینان عکاس بودند و در پی شکار لحظه ها که خود قربانی شدند و شکار لحظه ها. من متاسفانه کارهای این بانوی شیردل را ندیده ام. اما باید به احترامش کلاه از سر برداریم. او قربانی شد. قربانی کسانی که پیش از او پیروز دوانی ها و فروهر ها و مختاری ها و پوینده ها به قتل رسانده بودند. 3:08 AM