خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Wednesday, July 23 عدی و قصی هم به درک واصل شدند! اين دومين باری است که از مردن کسی شاد می شوم. با حيرت و ناباوری از سی ان ان به بی بی می پرم و از آنجا به یاهو نيوز و از آنجا به آسوشيتد پرس و رويتر. نه، انگار خبر درست است. خب، کسی هم صاحب سی ميليون دلار جايزه ی آمريکايی ها برای سر اين دو برادر قسی القلب شده است. نوش جانش! آن آبسولت و کوکا هم نوش جان فرخ باد که هر از گاهی در ستون نظرها به سلامتی من جرعه ای بالا می اندازد! عدی يک هفته ی تمام مرا شکنجه داد. با کتابی که لطيف يحيی از او وصف کرده است. همه اش اسير کابوس های اعمال عدی بودم. عدی به هنگام تجاوز به دختری زبانش را نيز با تيغ صورت تراشی می برد .... عدی باتوم برقی به ماتحت مخالفانش فرو می کند... عدی می کشد ... عدی شکنجه می دهد ... ديگر از شامپانی دون پرينيون هم بدم می آيد! چرا که عدی به هنگام شکنجه همان شامپاين را زهر مار می کرد. و از سيگار اهدايی مونت کريستوی شماره 6 که رفيق کاسترو برای عدی جان روانه می کرد! يک بار نوشتم عدی مخلوطی بود از تمام خون آشامان تاريخ. البته مريض بود. مانند پدر بزرگش از سه چيز نفرت داشت: يهودی، ايرانی و خرمگس (گويا عدی از پشه هم بدش می آمد!) حالا عدی مرده است و لاشه اش وارد زباله دان تاريخ شده است. من دوست ندارم هيچ کس را با عدی مقايسه کنم. حتی قصی را. اما امروز داشتم مقاله ی "فوربز" را می خواندم پيرامون " ملايان ميليونر". با خواندن ثروت های بی کران ياسر رف سن جانی و ناصر واعظ طبسی و آقازاده های ديگر نمی دانم چرا ناگهان به ياد عدی افتادم. هنوز خبر مرگ عدی را نشنيده بودم. مقاله ی فوربز مقاله ای نيست پيرامون دولتمردان ثروتمند ايران اسلامی. مقاله حتی بر خلاف رویه ی مجله چهره ی کريهی از ثروت ارائه می دهد. مقاله ی فوربز پيرامون خانواده های مافيايی ايران است که به ثروت ملی چنگ انداخته اند و مانند دزدان سرگردنه شبيخون می زنند. صدام عراق را ملک طلق خود می دانست ولي حالا هيچ کجای کشور پهناور عراق برايش امن نيست. اگر يک ذره حس پدری داشته باشد، حتما در مرگ عزيزانش بايد غمگين باشد. حالا که من اين سطور را می نويسم لابد دارد به سرنوشت محتوم خود می انديشد. به مرگی که به کمين نشسته است. ديگران چه؟ آيا آنان نيز به سرنوشت صدام می انديشند؟ 1:53 AM