خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Thursday, July 24 ... اما عراقی ها هنوز مرگ عدی و قصی را باور ندارند! زيستن در جوامع ديکتاتوری و ديکتاتور زده مردم را مسخ می کند. ما نمونه اش را عراق می بينيم و در آلبانی انور خوجه و کره شمالی ديده ايم و می بينيم. مردم عراق آن قدر دروغ شنيده اند که ديگر هيچ خبری را باور نمی کنند. عدی سال های صاحب امتياز روزنامه ی بابل و چند روزنامه ی ديگر بود و نيز به عنوان مسئول تبليغات حزب بعث هرچه خود دوست داشت يا فکر می کرد به نفع حزب و رهبر کبير عراق است، دستور چاپش را می داد (حالا آقای سعيد مرتضوی هم به راه عدی می رود و بنا گفته ی محسن آرمين خودش شخصا به روزنامه ها دستور می دهد که تيتر اول روزنامه را چه بنويسند). بنابراين خبر مرگ اين دو جانی قسی القلب را هنوز باور ندارند و نمی توانند از چنگ ترس و هراس ساليان رهايی يابند. دوستی دارم عراقی الاصل در همين سانفرانسيسکو که برای شرکت بزرگی شراب می فروشد. ديروز دیدمش. او هم باور نمی کرد! با آن که سالها است که در آمريکا زندگی می کند ولی هنوز می ترسد. او به هنگام تلفن به مادرش خود را سانسور می کند. گاهی که اتفاقی کلمه ای يا جمله ای از دهانش بيرون می آید، تا صبح خوابش نمی برد. حالا آقای رامسفیلد می خواهد تصاوير مثله شده و آش و لاش شده ی اين برادر را به نمايش بگذارد تا مردم باور کنند. البته بايد ياد آوری کرد که بنا به نوشته ی روزنامه ها، هنگامی که صاحب خانه (خانه ای که عدی و قصی در آن پنهان بودند) به مقامات آمريکا در موصل اطلاع می دهد که آنان در آن خانه اند و مدارک کافی هم رو می کند (سی ميليون دلار هم جايزه را نبايد فراموش کرد!) يک گروه دويست نفره از ارتش آمريکا خانه را از زمين و هوا محاصره می کنند و با بلندگو از ساکنين خانه می خواهند که خود را تسليم کنند. اما پاسخ آنان با رگبار گلوله داده می شود و آنگاه جنگ مغلوبه می شود و آخر سر اين دو برادر منفور به همراه دو نفر ديگر که گفته می شود يکی از آنان مصطفی پسر چهارده ساله ی قصی بود، به قتل می رسند. مردم بغداد در يک واکنش آنی از شادی شليک هوايی می کنند و شب بغداد نورانی می شود. اما تب تند شادی مردم که فرو می نشيند ناگهان ترس برشان بر می دارد که نکند خبر دروغ باشد! اين مردم سال ها در زير نگاه های خبرچينان استخبارات (پليس مخفی) و اعضای حزب بعث زندگی می کردند که کوچک ترين حرکاتشان گزارش داده می شد. شايد سال ها طول بکشد که مردم عراق به زندگی عادی خود بازگردند و مانند ديگر مردمان دنيا زندگی کنند! 1:59 AM