خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Friday, August 1 آقای مصطفی تاج زاده در مطلبی که در سايت "امروز" چاپ شده است می پرسد: .... اما می‌پرسم آيا مدعی‌العموم می‌تواند دروغ بگويد و هيچ اتفاقی نيفتد؟ اگر چنين است تفاوت جمهوری اسلامی با ماكياوليسم چيست؟ من به آقای تاج زاده می گويم که اين نظام صدها بار روی ماکياوليسم را سفيد کرده است. سير وقايع و حوادث گاه وحشتناک و جنايتکارانه آن چنان است که امروزه و حتی شايد در ايام ماکياولی هم در مخيله ها نمی گنجيد: _ دانشجويی پيراهن خونين دوستش را بالا می برد و عکاسی از اين صحنه عکس می گيرد. چون اين دانشجو خوش سيما است و چهره ای مسیح گونه دارد، به شکنجه و حبس محکوم می شود و حتی تا پای اعدام هم می رود. اگر عکاسی در آن حوالی نبود تا از احمد باطبی عکس بگيرد، یا احمد باطبی مثلا مانند "لباس شخصی" ها اندکی چاق بود و چهره ی عرق کرده داشت و موهای وزوزی و پيراهن مشکی و بخصوص نگاهش آن معصوميت غريب را نداشت، آيا اين بلا ها به سرش می آمد؟ _ ماکياولی کی تصور می کرد که زن و شهر مسنی را روز روشن سلاخی کنند؟ (داريوش و پروانه فروهر) _ گنچی به چه جرمی در زندان است؟ _ سعيدی سِيرجانی به کدامين گناه؟ _ ... و پيروز دوانی و مختاری و پوينده و آن معلم در کرمان و آن بانو در قم و آن جوان در کوی دانشگاه و هزاران نفری که در بندند و ميليون ها نفری که جلای وطن کرده اند و حتی روحانيون: آن پير سپید موی شريعتمداری يا منتظری یا نوری یا یوسفی اشکوری یا ..... ... و آخرين قربانی که نامش زهرا بود. زيبا بود. انسان بود. با يک دنيا خاطره به سرزمين مادری اش بازگشته بود و اتفاقا از مادران داغدار بيرون زندان اوين عکس گرفته بود و مادرش در شيراز به انتظارش نشسته بود تا زيبا بيايد و غذای محبوبش مثلا "قمری پلو" بخورد و آنگاه بروند حافظيه يا سرای مشير ... و به ياد آيام کودکی در خيابان قصرالدشت يک بستنی نانی بخورند و از ستون های پيچ در پيچ مسجد وکيل عکس بگيرد و .... .... و حالا مادر پيری مانده است داغدار و تنها، و آن سوی جهان پسری جوان که مدام از خود می پرسد": به کدامين گناه مادرم را کشتند؟ به کدامين گناه مادرم را کشتند؟" 2:14 AM