خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Saturday, August 2 زنده باد وبلاگ! در حاشيه بستن وبلاگ حسين درخشان وبلاگ ناب ترين نوع ژورناليسم است. مطلب آنی در ذهن جرقه می زند و در همان آن بر صفحه ی کامپيوتر نقش می بندد. بی واسطه. اين به خودی خود بسيار زيباست. خيلی هم زيباست. روزنامه نگار ديگر سردبير و آقا بالاسر و حروفچين و موزع و غيره ندارد. اصلا وب نويس ديگر روزنامه نگار و ژورناليست هم نيست. دست کم لباس آن حرفه را بر تن ندارد. وب نويس ممکن است دختری باشد در اکباتان و از تنهايی اش بنويسد يا نويسنده ای مشهور در پاريس که رمان "آن لاين" خلق می کند. وبلاگ به همت حسين درخشان "فارسی" شد. درخشان روزنامه نويس درخشانی بود که در صفحات عصر آزادگان از دنيای آزاد اينترنت و دهکده ی جهانی می نوشت. طنز زيبايی هم داشت که نوشته هايش را برای عموم - حتی برای آنان که با دنيای کامپيوتر و اينترنت بيگانه بودند - خواندنی می کرد. اما تاريک انديشان دريچه های هر چند کوچک روشن را بر نمی تافتند. بنابراين نخست ستون درخشان را تعطيل کردند و سپس تمام روزنامه را و روزنامه های ديگر را و مجله ها را و نشريه های دگر انديش و حتی اندکی دگر انديش را. و شگفتا اين ها همه در زمانی رخ داد که آقای خاتمی با آن لبخند زهرناکش - که اين روزها حتی مشمئز کننده نيز شده است- هنوز از گفت و گوی تمدن ها و جامعه ی مدنی سخن می گفت. من تازه دارم به سخنان ساموئل هانتينگتون ايمان می آورم که ما امروزه شاهد جنگ تمدن ها هستيم. يک "به اصطلاح تمدن" از مرگ و نيستی و کشتار و ويرانی سخن می گويد و آن ديگری از آزادی و حقوق شهروندی. عشق در اولی مذموم و نکوهيده است و انواع آن موجب عقوبت و تعزير است، ولی عشق - حتی به همجنس - در اين يکی از مقوله های شخصی و فردی است که هيچ کس نمی تواند در آن مداخله کند. در تمدن اسلامی آقايان، شمار ممنوعه ها هر روز بيشتر و بيشتر می شود و در تمدن غربی گردش اطلاعات و اخبار آزادتر و فراگيرتر می شود. ماحصل اين که پرچمداران تمدن اسلامی حالا شروع کرده اند به بند و بست امواج تلويزيونی و راديويی و اينترنت. تازه ترين قربانی اين سياست به "خفه خون" واداشتن و بستن سايت های اينترنتی است و آخرينش - شايد- بستن سايت حسين درخشان. بستن سايت شخصی همانقدر نفرت آور است که شکستن قلم نويسنده و به بند کشين روزنامه نگار. تازه آقايان از قتل خانم زيبا کاظمی مدت زمان زيادی نيست که فارغ شده اند! می داانم که آقای خاتمی ديگر نمی شنود يا نمی خواهد بشنود و يا می شنود و فقط لبخند می زند. اما ما بايد صدای اعتراض مان به بستن وبلاگ ها بلند کنيم. البته آقايان در جنگ با تکنولوژی مانند هميشه شکست خواهند خورد و همانطور که ويديو و ماهواره و پيروز شد، وبلاگ هم پيروز خواهد. پس زنده باد وبلاگ! 3:24 AM