خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Friday, August 8 روزگار روزنامه نگار ايرانی من گمان نمی کنم که روزنامه نگاران هيچ کشوری در جهان به نگون بختی و شوربختی روزنامه نگار ايرانی باشند. روزنامه نگار ايرانی حتی اگر مخالف هم نباشد ممکن است در آنی از کار بيکار شود. دوران آقای خاتمی، هم در تولد و هم در مرگ روزنامه ها دوران حيرت آوری است. صدها روزنامه در دوره ی ايشان بسته شده اند و هزاران روزنامه نگار و عکاس و حروفچين و منشی و .... آن روزنامه بيکار شده اند. خوشيين ها می گويند که بسته شدن صدها روزنامه يعنی اينکه آن صدها روزنامه به نوعی وارد ميدان شده بودند؛ اما بدبينان می گويند که مخصوصا به آن صدها روزنامه اجازه ی نشر دادند که روزنامه نگاران مخالف را شناسايی کنند و به بند بکشند. بايد ار خود آقای خاتمی پرسيد! البته ايشان از دستاوردهای بزرگ و عظيم انقلاب سخن خواهد گفت و از گفت و گوی تمدن ها و دموکراسی و مردمسالاری دينی و لبخند خواند زد! من در اين شهر سانفرانسيسکو اتفاقا در آپارتمانی زندگی می کنم که روزگاری روزنامه نويس مشهور اين شهر "هرب کئین" در آن می زيست. او نماد شهر سانفرانسيسکو بود و ستونش در سانفرانسيسکو کرانیکل پرخواننده ترين ستون روزنامه بود. پاتوق هايش اکنون به صورت موزه های شخصی هرب کئين درآمده اند. در ميخانه هايی که می می نوشيد دست کم يک "درينک" (آشامه) به نامش ناميده می شود. در سال روز تولدش رستوران ها و ميخانه های پاتوقش قيمت غذاها و شراب های مورد علاقه ی هرب کئين را پايين می آورند و به سی - چهل سال پيش بر می گردانند، که مثلا يک درای مارتينی فقط پنجاه سنت يا نيم دلار بود. در روز تولد هرب کئين تمام شهر سانفرانسيسکو از فرزند روزنامه نگار خود تجلیل می کند. خيابانی نيز به نامش هست. قلم خودنويس و ماشين تحريرش جزو آثار ارزشمند شده است. اين اشياء در همان پاتوق های او در ويترين های مخصوص نگاهداری می شوند. اما در سرزمين بلازده ی من، در ميهن تلخ من، روزنامه نگار را به صلابه می کشند، حتی می کشند و يا آن چنان عرصه را بر او تنگ می کنند که جلای وطن کند. دردنامه های روزنامه نگاران که به صورت نامه های سرگشاده برای آقای خاتمی نوشته می شوند، گويای ستمی است بر روزنامه نگاران می رود. آخرين شان نامه تکان دهنده ی انصافعلی هدايت، روزنامه نگار تبريزی بود که دل هر انسانی را به درد می آورد. نمی دانم آيا دل آقای خاتمی هم با خواندن اين نامه به درد آمد يا نه! روزگار پر ادباری دارند روزنامه نگاران در ميهن من! به احترام روزنامه نگارانی که در بندند! 11:14 PM