خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Friday, August 8 مصدق و آمريکا استفن کينزر در کتاب همه ی مردان شاه به نوعی شيفه ی مصدق شده است. او می نويسد که ترومن، رئيس جمهور وقت آمريکا هم بدون توجه به شايعه پراکنی های انگلستان شيفته ی مصدق شده بود و با کودتا صد در صد مخالف بود. داستان ملاقات اين دو در واشينگتن به راستی شورانگيز است. مصدق در اين کتاب سياستمداری است برجسته که نطق های آتشين می کند و می تواند دل آمريکايی ها را شکار کند. نطق او در سازمان ملل متحد در صفحه نخست جراید آمریکا و جهان چاپ شد. مصدق در دانشگاه کلمبیا هم با دانشجویان ایرانی صحبت کرد و از آنان خواست که فن و حرفه ی صنعت نفت را بیاموزند و به وطن بيايند و در خدمت مردم وطن شان باشند. او در سر راهش به پایتخت آمريکا خيلی هوشيارانه توقفی هم در فيلادلفيا کرد تا ایندپندنس هال ( سالن استقلال) را زيارت کند. اين عمل مصدق بسيار معنی دار بود و به نوعی می خواست مبارزه مردم ايران را با تلاش مردم آمريکا برای آزادی پيوند زند. در "ليرتی بل" همين مکان، صدها آمريکايی برای مصدق هورا کشيدند و با او عکس يادگاری گرفتند. ورود مصدق به ايستگاه ترن واشينگتن دی سی يکی از لحظه های با شکوه تاريخی بود که در تاريخ ثبت شده و کینزر بسيار شورانگیز تصوير کرده است. مصدق با زحمت و مرارت بسيار از ترن پياده می شود. در يک دست عصا و در سمت ديگرش پسرش مواضبش هست تا پير مرد زمين نيافتد. مصدق دارد زمين می افتد که ناگهان چشمش به وزير امورخارجه آمريکا "آچسن" می افتدد. آچسن از تحسين کنندگان مصدق بود و در منازعات سياسی طرف ايران را می گرفت. مصدق هرگز او را از نزدیک نديده بود ولی او را ستايش می کرد. بنا بر این تا چشم مصدق به آچسن می افتد، ناگهان عصا را به سويی پرت کرده و پسرش را کنار زده و با چابکی تمام به سوی آچسن می رود و او را در آغوش می کشد. روز بعد مصدق باز به حال نزار افتاده بود. ترومن برای ديدارش به بلر هاوس می رود. مصدق با همان حال نزار به ترومن می گويد: آقای رئیس جمهور، من از سوی يک کشور فقیر آمده ام که همه اش شن و کوير است. ... با چند شتر و چند گوسفند ... آچسن حرف مصدق را قطع کرده و می گويد: " آری، و با نفت، که مانند تکزاس است!" مصدق خيلی خوشش می آيد و به پشتی صندلی تکیه داده و ناگهان يکی از آن شليک های خنده اش را رها می کند... خنده های مصدق هم مانند گريه هايش مشهور بود! من که اين روزها کتاب کينزر را می خوانم همه اش با خود می گويم که مصدق عجب Cute (نازنين و ناقلا) بوده ... شايد ترومن هم از آن روز به بعد بود که هوا خواه مصدق شد ... 12:53 AM