خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Sunday, August 24 يکی بود، يکی نبود، يک يولداش بود ... قلی نامی از من خواسته بود تا در مورد گذشته و حال مرتضی نگاهی هم چيز قلمی کنم. با سپاس از ايشان بايد از زبان ملای روم يا بلخ بگويم که: خام بدم، پخته شدم، سوختم! اگر قلی خان (راستی قلی هم شد اسم مستعار! باز صد رحمت به ولی!!) می خواهد که من اعتراف کنم پيش از اينها بسيار "ترکباز" بوده ام و حالا نيستم و اکنون احيانا "فارس باز" شده ام، بايد بنويسم که برادر من حقيقت ندارد. من نه آن بودم و نه اينم. من همواره عاشق زبان مادری ام بوده ام و نخستين اشعارم را به زبان مادری سروده ام (اشعار که چه عرض کنم!) و از دوران امير ارسلان نامدار و مختارنامه کوشيده ام که زير و بم های زبان ترکی آذربايجانی را ياد بگيرم يا دست کم از آن لذب ببرم. کمتر روزی است که موسیقی ترکی (آذربايجانی) گوشم نکنم و روحم جلا نيابد. به نظر من يکی از بزرگ ترين اشتباهات و کژ انديشی های حکومت های ايران هم همين بوده که ميليون ها نفر از مردم اين مرز و بوم را از آموختن زبان مادری شان محروم کرده اند. باز به نظر من بايد در درجه ی نخست روشنفکران آذربايجان و درجه ی دوم تمام روشنفکران ايران بايد برای احقاق حقوق فرهنگی ايرانيان غير فارس مبارزه کنند. که متاسفانه نمی کنند. اغلب روشنفکران ايرانی شايد برای مردم شيلی و بيافرا دل بسوزانند اما کمتر کسی از اينان به اين مهم پرداخته است. از هدايت و چوبک بگيريم تا همين گلشيری و اخوان و ... (اينان از نويسندگان و شاعران محبوب منند) اما هيچ يک از اينان دليل نمی شود که ما از فارسی زبانان خدای نکرده نفرت داشته باشيم. اينجاست که پای تفکر فاشیستی و پان ترکيستی به ميان می آيد. من در تصاوير قلعه ی بابک ديدم همشهريانی را که پرچمی را می بوسند و برای آزادی قره باغ شعار می دهند. من نفهميم پرچم مال کجاست و اگر پرچم آذربايجان است از کی و با تصويب کدام گروه و جمعيت "پرچم ملی" شده است. قره باغ هم بخشی از سرزمين همسايه ی ما جمهوری آذربايجان است که به اشغال دولت ارمنستان درآمده است. می دانم که ارمنی های "پان ارمنيست" و داشناک ها در خوجالی و آغ دام و خان کندی و ديگر نواحی اشغالی جنايات زيادی کرده اند. من اميدوارم که جنايت کاران جنگی ارمنی نيز مانند جنايت کاران جنگی بوسنيا روزی در دادگاه لاهه به اتهام کشتار علیه بشريت محاکمه شوند. اگر از شهروندان آذربايجان هم کسانی مرتکب جنايت شده اند بايد محاکمه شوند. ناحيه ی قره باغ را هم بايد دولت آذربايجان آزاد کند و يا در مجامع بين المللی برای آزادی اش بکوشد. منافع ملی ما نه در"قدس" رقم می خورد و نه در "قره باغ". من با داشتن پرچم ايالتی (مانند پرچم های ايالت های آمريکا) مخالف نيستم. اما رنگ و طرح پرچم بايد به رای عمومی گذاشته شود. کوتاه سخن اينکه من خود را ايرانی می دانم و ايرانی بودن را هم فقط در زبان فارسی داشتن يا مذهب شيعه داشتن هم نمی دانم. من همانقدر که به زبان مادری عشق می ورزم به زبان فارسی هم عشق می ورزم و يکی از بزرگ ترين خوشبختی های خودم را در اين می دانم که اشعار حافظ و فضولی و نباتی و نسیمی و خيام و نظامی و ... می توانم به زبان اصلی شان بخوانم! 12:49 AM