خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Friday, August 1 lمی خواستم شعری بنويسم برای زيبا کاظمی. آنگاه ديدم که کامران بزرگ نيا شعری نوشته است سخت تکان دهنده. می خواهم در خواندنش شريک باشيد. اميدوارم از اينکه بدون اجازه چاپش می کنم مرا ببخشايد! راستش نتوانستم مقاومت کنم! (شعري براي زيبا کاظمي) کامران بزرگ‌نيا زني مرده است. همين همين ؟ همين كه نه، اما يك كسي، يا يك كساني، يك جايي، يك جاهايي ـ كه نه معلوم است كه ، كه بوده اند و كجا بوده است با يك چيزي ـ كه نمي دانيم كه چه بوده است بر سرش كوبيده اند و بعد: ـ مرده است . همين . و اين ، همين ، تنها چيزيست كه مي دانيم ـ همين ؟ همين و نه البته ، نه پيش از آنكه مرده شود ـ كه نمي دانيم چگونه بوده است ـ مي دانيم اما كه از اين اتاق به آن اتاق برده شده است از اين راهرو به آن راهروي تاريك كشيده شده است ـ تاريك ؟ تاريك بوده است ؟ تاريك بوده است شايد با چشمان بسته به دستمال سياه ، معمولشان همين است ـ معمولتان همين است مگر نه ؟ ـ اما چرا سياه ؟ و چرا در تاريكي ؟ و چرا ؟ اصلا چرا ... وصدا ، صداها ، صداهايي هم شنيده است شايد صداي پاها ، صداي ضربه ها ، صداي ... ، صداهاي بسياري كه نمي دانيم ـ نه ـ نه نمي دانيم صداي كه بوده است ـ نه تنها مي دانيم كه صداهايي هم شنيده است و مي گويند ـ خودشان هم گفته اند ـ كه يكبار هم لااقل صداي فريادي را شنيده اند آنها هم و شنيده اند كه فرياد هم زده است و صدا صداي فرياد زن بوده است همين زن ، زني كه مرده است حالا و همين ديگر و ديگر فقط عكسي ست ، عكسي شده است از سالهاي ديگري كه لبخند مي زند و انگار دارد به مرگ خود مي نگرد كه يك جايي ، در آنجا ها كه جايي نيست كه نيست جز در كابوسهاي نيمه شباني خود را نيافته است ديگر مگر بر تختي به بيمارستاني كه نام از الله مي گيرد اما ـ نه ـ نه نه ، آنجا ديگر مرده بوده است زن و نمي ديده است ديگر زني كه مي گويند انگار زيبا بوده است نامش زني كه شايد در عرض ده دقيقه مرده شده است ـ يا چهار ساعت ـ يا بيست و چهار ساعت يا آماده براي مرده شدن شده است ، براي افتادن بر تختي كه نامِ الله را دارد بر سر در بيمارستانش زني كه با ضربه اي كه نمي دانيم چه كسي با چه چيزي در كجا ، يا كجاها بر سرش زده اند آماده شده است براي نبودن ، ديگر نبودن و بودن مرده گفتم كه همين بود همين و ـ نه ، ـ نه ، ـ نه اما چگونه چطور و كجا و با كدام دست نمي دانيم ، نمي دانيم و نخواهيم دانست كه چگونه ، چطور و اصلا چرا مرده است اين زن اين زهرايي كه نامش ديگر زيباي كاظمي شده است و حالا دارد ، روزي ، در عكس ديگري ، لبخند مي زند به زندگي به زندگي؟ 2:37 AM